The Veil I Cast

حجاب چهره جان می شود غبار تنم

خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم

چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست

روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم

عیان نشد که چرا آمدم؟ کجا بودم؟

دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم

مرا که منظر حور است مسکن و ماوا

چرا به کوی خراباتیان بود وطنم

حجاب چهره جان می شود غبار تنم

خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم

اگر ز خون دلم بوی مشک می آید

عجب مدار که همدرد نافه ختنم

طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع

که سوزهاست نهانی درون پیرهنم

بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار

که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار

که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

حجاب چهره جان می شود غبار تنم

خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم

چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست

روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم