Kanne Kanmaniye

கண்ணே கண்ணமணியே காணும் மின்னொளியே

தாலாட்டு பாட சொல் தருமோ நம் உறவுகளே

பொன்னே பொன்மனியே நீ என் அருஞ்சுனையே

பேரின்ப வாழ்வும் வேரேதுவோ இப்பிறவியிலே

என் செல்லம் நீயே தாயின் ஒலியே

நானே என்னை பார்க்க

தோன்றும் ஒரு புதையல்

மனதினில் உன்னைப் படுக்கிட சுகமே ஆஆ

கனவே சில பொழுதுகளைக்

களைப்பதையார் உணருவதோ

காலம் செய்த தீங்கை யார் வந்து திருத்துவதோ

கண்ணே கண்ணமணியே காணும் மின்னொளியே

தாலாட்டு பாட

பொன்னே பொன்மனியே நீ என் அருஞ்சுனையே

பேரின்ப வாழ்வும் வேறெதுவோ இப்பிறவியிலே

சொல்லால் சுடாதே

துயரமும் என்னை வீந்தாதுதே

கோயில் இருந்தாலும்

ஒரு பூஜை நடந்தாலும்

குலம் காக்க வந்து சேர்வதில்லை தெய்வம்

கண்ணே கண்ணமணியே

கண்ணே கண்ணமணியே

எவரும் ஒரு உயிரெனத்தே உணர்ந்தால் பகை வளர்ந்திடுமோ

கடல் எதுவரை நதி அதுவரை கவலையும் இனி தொடர்ந்திடுமா

ஆ ஆ ஆ ரரர ஆ