ยากเกิน

ไม่มีข้อความ ทายทัก จากเลขหมาย

ไม่มีหัวใจ ส่งให้ เหมือนก่อนนั้น

มีแต่ความว่างเปล่า แทนที่ ทุกคืนวัน

ภาพคนเคยรักกัน จางหาย ในกาลเวลา

ไม่มีคำถาม ว่าทำไม ให้รกหู

เพียงรับรู้ การสูญสิ้น ถวิลหา

เหมือนเถ้า ธุลีดิน สิ้นไร้ราคา

ไม่มีคำลา ไม่มีเยื่อใย ไม่อ้อนวอน

คนมีความหมาย เค้ามีใจ ไห้เสมอ

แต่เราและเธอ ไม่เหลืออะไร ไว้เป็นอนุสรณ์

กุหลาบแดง ที่แห้งเหี่ยว ตรงหัวนอน

ก็แค่ตอน วาเลนไทน์ เมื่อหลายปี โอ๊วว

ไม่มีสัญญาณ ความรัก จากเลขหมาย

แม้จะลงเฟซ เล่นไลน์ ได้ทุกที่

แม้จะอัพเดท ภาพมากมาย ในไอจี

ผิดตรงที่ การทักหากัน นั้นยากเกิน

คนมีความหมาย เค้ามีใจ ไห้เสมอ

แต่เราและเธอ ไม่เหลืออะไร ไว้เป็นอนุสรณ์

กุหลาบแดง ที่แห้งเหี่ยว ตรงหัวนอน

ก็แค่ตอน วาเลนไทน์ เมื่อหลายปี โอ๊วว

ไม่มีสัญญาณ ความรัก จากเลขหมาย

แม้จะลงเฟซ เล่นไลน์ ได้ทุกที่

แม้จะอัพเดท ภาพมากมาย ในไอจี

ผิดตรงที่ การทักหากัน นั้นยากเกิน

แม้จะอัพเดท ภาพมากมาย ในไอจี

ผิดตรงที่ การทักหากัน นั้น ยากเกิน