Bazgashte Dobareh

وقتی تو بستر بیماری بیقراری میکردم

از دستای پاک عیسی طلب یاری میکردم

واسه بازگشت دوباره به یک ملت عاشق

از دلِ آوازه خونی من پرستاری میکردم

میگفتن که گلنسا تو شالیزار دعا میکاره

جای هر دونه گندم یه شمع نذری میذاره

میگفتن دو کبوتر روی پرهاشون نوشتن

خدا آوازه خون دیرینه رو خونه میاره

بازگشت دوباره من مثل معجزه میمونه

گرچه واسه زنده بودن عشقه بهترین بهونه

مهتاب زیر چادر غم واسه من لالایی میخوند

گل سرخ شب تا سحر واسه پاسداری میموند

تو خیالم با همون دستهای ناتوان و سردم

۴۵ بهار عمرمو رو صحنه نقاشی کردم

صدای گریه فرزندانمو وقتی شنیدم

به خدا گفتم بزرگی از تو باشه، برمیگردم

هموطن خوب میدونستم تو واسه م دعا میکردی

واسه سلامت من خدا رو صدا میکردی

شنیدم قربونی کردی توی خاک پاک ایران

که آوازه خون بمونه، تا صداش نگیره پایان

بازگشت دوباره من مثل معجزه میمونه

گرچه واسه زنده بودن عشقه بهترین بهونه

هموطن خوب میدونستی قلب بیمارم تو سینه

میتپه به عشق اونکه هموطن هاشو ببینه

واسه ملتی بخونه از غم دل دیوونه

که یه عمری عاشقونه خواستن که آواز بخونه

بازگشت دوباره من مثل معجزه میمونه

گرچه واسه زنده بودن عشقه بهترین بهونه

بازگشت دوباره من مثل معجزه میمونه

گرچه واسه زنده بودن عشقه بهترین بهونه

عشقه بهترین بهونه