To my

Mrok rozgonię jak burza

Z taką jak ty, to nie może się nie udać

To nic, ja też czasami cierpię

Tłumisz mój krzyk, co się kumuluje we mnie

Czasami tu trzeba gonić za szczęściem

Nie tylko liczyć na fart

Ile usiałem tu zmieniać podejście

Jak miejsce na lepszy start

Wież mi, nie raz

W martwym pokoju bez klamek

Daleko od domu uciskając ranę

Nie miał kto pomóc czekając na zmiany

Nie żaląc nikomu się o niej myślałem

Nim się zjawiła to była kolejna

Bawiła się ze mną, gdy piłem do dna

Chwila minęła, już była następna

Ale ten wyszedł, to nie byłem ja, nie ten sam

Rozdarty w strzępy bez zmian

Przez moje błędy i stan

Zaklęty w sobie jak w kamień

Nim położyłaś dłoń na moje ramię

Mrok rozgonię jak burza

Z taką jak ty, to nie może się nie udać

To nic, ja też czasami cierpię

Tłumisz mój krzyk, co się kumuluje we mnie

Mrok rozgonię jak burza

Z taką jak ty, to nie może się nie udać

To nic, ja też czasami cierpię

Tłumisz mój krzyk, co się kumuluje we mnie

Teraz zasypia on na mnie

A ja się bardziej przykładam starannie

I wszystko, czego zapragnę już dawno jest przy mnie

Niczego innego nie pragnę

Tylko tu bądź

Nie odchodź już nigdy, rozpłynie się mrok

Ja będę już inny, pewniejszy krok

Bez żadnych potknięć

Jak tam zagubieni staliśmy przy oknie

Mówiłem ci, chodź

I że będzie dobrze

Choć wiem, jak to ciężko było dotrzeć do mnie

Idąc po zwycięstwo musiałem zapomnieć

Choć nie było lekko, nie czułem się w formie

Nuciłem ci to, że będzie lepiej

I wiem, że nie zrobiłbym tego bez ciebie

Nie odbił się nigdy

A teraz przez ciebie

Już smutek nie miesza się

Z lękiem i gniewem

Mrok rozgonię jak burza

Z taką jak ty, to nie może się nie udać

To nic, ja też czasami cierpię

Tłumisz mój krzyk, co się kumuluje we mnie

Mrok rozgonię jak burza

Z taką jak ty, to nie może się nie udać

To nic, ja też czasami cierpię

Tłumisz mój krzyk, co się kumuluje we mnie