Bang Ra Jun Wan Pen

บางระจันคืนพระจันทร์งามเด่น

ฝนพร่างพรำฉ่ำเย็นเยี่ยมยุทธภูมิสงคราม

มีนายจันหนวดเขี้ยวระบือนาม

ชวนพวกขึ้นทวงถามหาความเป็นไท

นิมนต์พระอาจารย์ธรรมโชติ

สละละทิ้งโบสถ์เป็นมิ่งขวัญกำลังใจ

หวังต่อกรทัพพม่าทั้งน้อยใหญ่

ที่ข่มเหงน้ำใจปล้นฆ่าเด็กผู้หญิง

บางระจันเขารวมกันเป็นหนึ่ง

มีตนเป็นที่พึ่งยอดนักสู้เมืองสิงห์

ทั้งเจ็ดครั้งรบพม่าจนล้มกลิ้ง

บางระจันเก่งจริงจึงต้องยิงด้วยปืน

เอาปืนใหญ่ยิงใส่กันตูมตาม

ปืนไทยแตกเหลือแต่ด้าม

เพราะเพิ่งหล่อเมื่อวานซืน

ก็กรุงศรีมิให้เขาหยิบยืมปืน

จึงมิอาจหยัดยืนรักษาค่ายบางระจัน

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

เพื่อผองเพื่อน กูจะสู้หลังชนฝา

เพื่อลูกเมีย กูจะสู้สุดใจกล้า

เพื่อพี่น้อง กูจะสู้สุดแรงล้า

เพื่อบ้านเมือง กูจะสู้จนสิ้นเลือดหยดสุดท้าย

เป็นปีจอคืนเดือนเจ็ดเผด็จศึก

ในหัวใจส่วนลึกถึงต้องตายไม่เสียใจ

เกิดมาสู้สมศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย

แม้รักษาไว้ไม่ได้แผ่นดินไทยหนนี้

อีกแปดเดือนต่อมายิ่งน่าเศร้า

พอหมดสิ้นลมหนาวไทยต้องเสียกรุงศรี

อยุธยาอันเป็นราชธานี

ในการศึกครั้งนี้มีอุทาหรณ์สอนใจ

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง