Letras
In de kamers waar de liefde ooit bloeide,
Hangen nu de schaduwen van strijd.
Onze dromen, zo teder en rijk,
Verbleken in de kilte van de tijd.
De muren fluisteren ons verleden,
Elke hoek ademt stille pijn.
We dwalen rond, verloren zielen,
In een huis dat ooit ons thuis zou zijn.
Verloren thuis, we blijven hangen,
Gescheiden harten, in dezelfde gang.
De pijn is onze enige gezel,
In een huis dat langzaam sterven wil.
Elke kamer een herinnering,
Van wat ooit was, nu verscheurd.
Onze stemmen, eens vol warmte,
Zijn nu kil, verstoord en gekleurd.
De muren fluisteren ons verleden,
Elke hoek ademt stille pijn.
We dwalen rond, verloren zielen,
In een huis dat ooit ons thuis zou zijn.
Verloren thuis, we blijven hangen,
Gescheiden harten, in dezelfde gang.
De pijn is onze enige gezel,
In een huis dat langzaam sterven wil.
De foto's aan de muur, vervagen langzaam,
Net als de liefde die ooit zo sterk was.
We houden vast aan de scherven,
Van een droom die nu voorbij is.
Verloren thuis, we blijven hangen,
Gescheiden harten, in dezelfde gang.
De pijn is onze enige gezel,
In een huis dat langzaam sterven wil.
En als de laatste doos is ingepakt,
En het huis eindelijk leeg is,
Blijven we achter met de herinneringen,
Van een liefde die we zochten en misten.