Letras
بـوی جـوی مـولـیان آیـد همی
بـوی جـوی مـولـیان آیـد همی
یــاد یــار مـهـربـان آیـد همی
ریگ آمـوی و درشتی های او
زیـر پـا چون پـرنـیـان آیـد همی
ای بخارا شاد باش و دیر زی
ای بخارا شاد باش و دیر زی
میر زی تو میهمان آید همی
بوی جوی مولیان آید همی،یاد یار مهربان آید همی
ریگ آن موی و درشتی های او
زیر پایم پرنیان آید همی
آب جیحون از نشاط روی دوست
خنگ مـا را تـا مـیان آیـد همی
آید همی
آب جیحون از نشاط روی دوست
خنگ مـا را تـا مـیان آیـد همی
آید همی
ای بـخارا، شـاد بـاش و دیـر زی
ای بـخارا، شـاد بـاش و دیـر زی
مـیر زی تـو شـادمان آیـد همی
مـیر زی تـو شـادمان آیـد همی
مـیر ماه است و بـخارا آسـمان
مـاه سـوی آسـمان آیـد همی
مـیر سـرو اسـت و بـخارا بـوستان
سـرو سـوی بـوستان آیـد همی
بوی جوی مولیان،یاد یار مهربان
بوی جوی مولیان،یاد یار مهربان
آید همی
بوی جوی مولیان،یاد یار مهربان
آید همی
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم
خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی
سینه مالامال درد است
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد
خدا را همدمی
چشم آسایش که دارد
چشم آسایش که دارد
از سپهر تیز رو
ساقیا
ساقیا
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
آدمی در عالم خاکی نمی آید بدست
عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی
اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
ره رویی باید جهان سوزی نه خامی بی غمی
آدمی در عالم خاکی نمی آید بدست
عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی
خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم
خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم