dłonie pęknięte od szkła

Jestem, może trochę inna, może taka sama

Bez pośpiechu i harmonii, czysta karta

Ale brudzą myśli do tamtego ja

Jestem może trochę inna, a to wciąż za mało

Wcielać w rolę, ale tylko szarą

Znikam na już, kolorowe sny, a w sercach ból

I choć się staram, burząc kolejny mur

Powieki ciężkie od lat, dłonie pęknięte od szkła

I gdzie ta wiara, że się poskładam

Od niechcenia i chociaż dzisiaj nie masz

Ja wierze w to, że będzie znów to szło

Migasz mi coraz mniej, budując wewnętrzny stres

I choć się staram, kolejna noc i czerń

Znikam na już

Znikam na już, kolorowe sny, a w sercach ból

I choć się staram, burząc kolejny mur

Powieki ciężkie od lat, dłonie pęknięte od szkła

I gdzie ta wiara, że się poskładam