Lęk

Zasięg mam dwa zero trzy

Plus to, gdzie dotrze słowo, które daję na bit

Relację mi się mnożą no bo życie jest szkołą

Odważnie stawiam czoła, gdy pojawia się zgrzyt

Czasem mam posrane dni

Bo wcześniej pewnie miałem znów niewyparzony ryj

Wymagane sprzątanie na błysk

Lizanie starych ran, pamięć ze starych blizn

Patrzę na świat zastany i cierpię

Jeśli masz tak, to prawdopodobnie się dogadamy

Nie umiem korzystać ani stać biernie

Przez pstrokatą bolszewię czuję się opluwany

Ten smutek, pierdolony smutek

Bywa nie do zniesienia, szczególnie na trzeźwo

Moja odpowiedzialność, to moi ludzie

Żaden z nich mi niе mówił, że mi tu nie będzie ciężko

Żеby przegnać lęk, nie wystarczy przeżegnać się

Co trzeba zrobić to się dowiesz, kiedy będziesz na dnie

Do tego czasu to, że lepiej wiesz, to nie jest grzech

To nie jest grzech, tylko głupota, tak jest, sprawdziłem to wiem

Dość często męczą mnie zmory

Jakby zewsząd słyszę wtedy memento mori

Miewam lęki, niewyjaśnione, niechciane

Jakby mi coś do pokoju właziło przez ścianę

Budzę się, ciemno, patrzę na zegarek

Zasnąłem ledwo, boję się spać dalej

Koszmary, o których nie opowiem

Bo nie lubię, kiedy mi ktokolwiek odpowiada swoje

Zwidy, niby lekcje, niejasne, tajemnicze

Poza jawą, ale jednak rozpieprzają mi dzień

I ten lęk, przemieszany ze wstydem

Że widzę coś, czego nie powinienem widzieć

Pocieszam się tym, że pewnie wielu tak ma

I z milion takich jak ja, a ludzi siedem miliardów

A życie to dar, świat trwa jak trwał

I da radę nawet bez nas wbrew niedowiarkom

Żeby przegnać lęk, nie wystarczy przeżegnać się

Co trzeba zrobić to się dowiesz, kiedy będziesz na dnie

Do tego czasu to, że lepiej wiesz, to nie jest grzech

To nie jest grzech, tylko głupota, tak jest, sprawdziłem to wiem