Iranam

پُشتِ پلکم ازت یه تصویرِ

بذری که خودت کاشتی داره پس میده همون عشق‌و

همون عظمتی که خدا به تو بخشیده

حسِ عجیبیِ، هم شاد هم درد دیده

میگه چشماتو وا نکن که از دست میره

از اون طرف میگه ببین... نترس دیگه

اینه همون حقیقتی که می‌دونم نزدیکه

می‌بینمت، خیلی هم واضحِ

خواهرم کنارم تو ورزشگاهِ

صحنه ی زیبایه به زیبایِ صداشه

پاکِ، به پاکیِ عطرِ بوی خاکت

بهش سوگند. به تاریخت. به نامت

معلم کنارِ شاگرد

زنگِ کلاسِ، همش ساخت و سازِ

نوازنده می‌زنه، خواننده آوازش...

می‌بینی آزاده

هر بچه ات با هر نژاد و باوری

زن و مرد باهمن وقتی تو آغاز تصاوی شونی

افتخارِ هنری که خدا به خاکت آفرید

سرتُ گرفتی بالا قبله گاه عالمی

بر‌میگردم، از این دنیا چقدر خیانت دیدی تو

ولی دیگه نه چون واسه ما از زمین فراتری

بچه هات با اتحاد توو سختیش هم باهمیم

عشقِ اول و اخری

همینه میگن مادری

ای عشقِ بی ریا

به از گفتن ز شکوهت بی نیاز

دیارِ شیران

ای نور امید در غیاب ایمان

ایرانم، جانم به فدایت

سوگند به نامت

به خاکِ پاک‌ات

ایرانم، جانم به فدایت

سوگند به نامت

به خاکِ پاک‌ات

همه اوندن به زیارت‌ اِت

شدی بذرِ عشق، راستگویی، آهنگ و شعر

هنر و علم

درد و دل نیست دیگه.

حقِ

حرفِ دل رو زدم

نه ظلم مونده نه زخم روو تنم

نه زمونه مونده مثلِ چرخ و فلک

مقام انسان دور از زور و دروغِ تحت الحنک

نه طناب داری هست نه بستنِ قفس

به فخرِ هر شهیدی که دادی

هر انسانی

به فکرِ کمک کردن به بغلی

فرزندات واسه خدمت کردن به وطن

ببین! هم سنگرِ همن

تو نگرانی این عشق از دست نره همش

ولی نگران نباش عظمتتِ فقط جلو

انگار عقربه برگشته عقب

سوگند به رساله ی مدنیه

به شکوه اِت

به نوری که پیامش نداشِ به سرزمینت

روزی می‌رسه که لبخندای آدما جاریِ