นาน

สิบนาฬิกามีนัดพบเธอ

ได้พบเจอได้คุ้นเคยได้รู้จัก

อาจพูดคุยกันยังไม่ค่อยมาก

แค่สบตาก็ยังอาย

จับมือกันเดินก็เขินทุกที

อยากเทคแคร์ก็ยังทำไม่ค่อยถูก

แต่ได้เจอเธอเท่านี้ก็เป็นสุข

จะอย่างไรก็งดงาม

รู้ตัวอีกที

เที่ยงคืนหนึ่งนาที

และเราต้องจากกันอีกครั้ง

เมื่อไหร่จะได้พบกัน

รู้สึกว่ามันช่างนานนานนาน

มันช่างนานแสนนาน

แค่เพียงช่วงเวลาที่เรานั้นเฝ้ารอเจอกัน

รู้สึกว่ามันช่างนานนานนาน

มันช่างทรมาน

แค่เพียงวินาที

ที่เรานั้นต้องไกลห่างกัน

ช่างนานเหลือเกิน โอ้

และแต่ละวันที่ฉันมีเธอ

ยิ่งพบเจอ ยิ่งคุ้นเคย ยิ่งใกล้กัน

หนึ่งพันนาทียังเหมือนจะสั้น

และหนึ่งวันเท่าพริบตา

รู้ตัวอีกที

เที่ยงคืนหนึ่งนาที

และเราต้องจากกันอีกครั้ง

เมื่อไหร่จะได้พบกัน

รู้สึกว่ามันช่างนานนานนาน

มันช่างนานแสนนาน

แค่เพียงช่วงเวลาที่เรานั้นเฝ้ารอเจอกัน

รู้สึกว่ามันช่างนานนานนาน

และมันช่างทรมาน

แค่เพียงวินาทีที่เรานั้นต้องไกลห่างกัน

ช่างนานเหลือเกิน

อัลเบิร์ต ไอสไตน์ มาเข้าฝันมายืนยันทฤษฎี

และเขาก็มาสอนวิธีที่จะให้มันหาย

รู้สึกว่ามันช่างนานนานนาน

มันช่างนานแสนนาน

แค่เพียงช่วงเวลาที่เรานั้นเฝ้ารอเจอกัน

รู้สึกว่ามันช่างนานนานนาน

มันช่างทรมาน

แค่เพียงวินาทีที่เรานั้นต้องไกลห่างกัน

ช่างนานเหลือเกิน (ฮู้ ฮู นานา)