Kannethaa Dooram

കണ്ണെത്താ ദൂരം നീ മായുന്നു

ഏതേതോ തീരങ്ങളിൽ

ഉള്ളം കൈ നിൻ കൈയ്യിൽ ചേരുമ്പോൾ

കാലങ്ങൾ പിൻവാങ്ങിയോ

കനലായ് മാറുന്നു മൗനം

ഇനിയില്ല ഈ മണ്ണിലൊന്നും

നെഞ്ചോരം നീ മാത്രം ഉയിരേ ഇനിയും

വിദൂരേ നിലാത്താരമായ് നീ

മിഴിചിമ്മി നിന്നീടുമോ

വരാം ഞാൻ നിനക്കായൊരിക്കൽ

നീയുള്ള ലോകങ്ങളിൽ

വരുംന്നേരമെന്നോടു ചേരേണമെൻ ജീവനേ നീ

അതില്ലാതെ വയ്യെൻ നെഞ്ചോരം നീ മാത്രം

ഉയിരേ ഇനിയും

തലോടും

തനിച്ചേയിരിക്കെ നീ നെയ്ത മഞ്ഞോർമ്മകൾ

വിലോലം

മനസിൻ്റെ താളിൽ നീ പെയ്ത നീർത്തുള്ളികൾ

വരും ജന്മമെൻ പാതി മെയ്യായ് മാറീടേണം നീ

അതല്ലാതെ വയ്യെൻ നെഞ്ചോരം നീ മാത്രം

ഉയിരേ ഇനിയും

കണ്ണീരാൽ നിൻ ചുണ്ടിൽ പൊൻമുത്തം

കാണാതെ നീ യാത്രയായ്

കൈക്കുമ്പിൾ തൂകുന്ന മണ്ണാലെ

മൂടുന്നു നിൻ തൂമുഖം

നിറവോടെ നീ തന്നുവെല്ലാം

അതുമാത്രമാണെൻ്റെ സ്വന്തം

നെഞ്ചോരം നീ മാത്രം

ഉയിരേ ഇനിയും