ไม่คิดว่าเธอจะย้อนกลับมา
โดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว
ความบังเอิญมันนำพา
ในจังหวะที่ฉันยังไม่หายดีจากการร่ำลา
ยิ่งหนี ก็ยิ่งจำ
ยิ่งพยายามก็ยิ่งไหวหวั่น
ยิ่งนาน ยิ่งจริง ยิ่งเกินจะหนีไปไกลสุดฟ้า
เธอคือคำต้องห้ามที่ภาพจำยังติดตา
ฉันเคยชินกับรส
ที่ไม่อ่อนหวาน
ความทรงจำ
แบบในวันวาน
ทั้งที่ไม่ sweet เท่าไร
ทั้งที่ดูเหมือนจะไม่ใช่
เธอก็ยังอยู่ในใจ
ไม่คิดว่าเธอจะย้อนกลับมา
โดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว
ความบังเอิญมันนำพา
ในจังหวะที่ฉันยังไม่หายดีจากการร่ำลา
ยิ่งหนี ก็ยิ่งจำ
ยิ่งพยายามก็ยิ่งไหวหวั่น
ยิ่งนาน ยิ่งจริง ยิ่งเกินจะหนีไปไกลสุดฟ้า
เธอคือคำต้องห้ามที่ภาพจำยังติดตา
ทั้งที่ไม่ sweet เท่าไร
ทั้งที่ดูเหมือนจะไม่ใช่
เธอก็ยังอยู่ในใจ
ไม่คิดว่าเธอจะย้อนกลับมา
โดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว
ความบังเอิญมันนำพา
ในจังหวะที่ฉันยังไม่หายดีจากการร่ำลา
ยิ่งหนี ก็ยิ่งจำ
ยิ่งพยายามก็ยิ่งไหวหวั่น
ยิ่งนาน ยิ่งจริง ยิ่งเกินจะหนีไปไกลสุดฟ้า
เธอคือคำต้องห้ามที่ภาพจำยังติดตา
ใจนี่เหมือนโดนล็อกในดงความคิดที่เกินทน
เหมือนเล่น Story ในใจที่วนซ้ำซ้อน แทบจะจมอยู่ในความมึดมน
ไม่คิดว่าเธอจะย้อนกลับมา
โดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว
ความบังเอิญมันนำพา
ในจังหวะที่ฉันยังไม่หายดีจากการร่ำลา
ยิ่งหนี ก็ยิ่งจำ
ยิ่งพยายามก็ยิ่งไหวหวั่น
ยิ่งนาน ยิ่งจริง ยิ่งเกินจะหนีไปไกลสุดฟ้า
เธอคือคำต้องห้ามที่ภาพจำยังติดตา
ทั้งที่ไม่ sweet เท่าไร
ทั้งที่ดูเหมือนจะไม่ใช่
เธอก็ยังอยู่ในใจ