Stiekem Op Het Plein Vannacht

Op het Thorbeckeplein, de zon nog half in zicht

Jij zat daar weer te lachen, stil maar vol gewicht

Je keek me net te lang aan toen je afrekende

Een glimlach in de stilte waar ik niet van herstelde

En elke keer dat jij voorbijloopt, voel ik vlinders in m'n borst

Maar m'n voeten blijven steken, alsof ik bang ben voor de dorst

Van een liefde die ik stiekem, al zo lang in mij verberg

Want jij lijkt zo dichtbij, maar toch zo vreemd en ver

Ooh, stiekem op het plein vannacht

Jij en ik, in een verhaal dat niemand heeft bedacht

Ooh, ik durf geen stap, maar jij voelt als thuis

En in m'n hoofd dansen wij al samen door

Dit bruine Amsterdamse huis

Je komt altijd met die meiden, doet een drankje aan de bar

En ik kijk vanuit het terras, alsof ik naar een film staar

Je tikt je glas, knikt even, heel die lach zo zacht en puur

En ik denk: als ik het ooit durf, is het nu... maar ik blijf weer aan de muur

Want jij loopt door m'n gedachten als muziek die nooit verdwijnt

En elke keer als jij verschijnt, wordt het ineens weer zomerwind

Maar geen van ons spreekt uit wat iedereen al kan zien

Twee zielen op het plein, maar de grens blijft te precair, te miniem

Ooh, stiekem op het plein vannacht

Jij en ik, in een verhaal dat niemand heeft bedacht

Ooh, ik durf geen stap, maar jij voelt als thuis

En in m'n hoofd dansen wij al samen door dit

Bruine Amsterdamse huis

En soms denk ik: laat me rennen, laat me eindelijk iets doen

Maar dan zie ik weer die twijfel, bang om iets kapot te doen

Dus ik hou het in m'n hart, ergens veilig achter glas

Waar jij en ik bestaan, al ziet de wereld ons nu pas

Ooh, stiekem op het plein vannacht

Maar nu lees ik in een bericht dat jij nooit meer terugkomt naar die nacht

Ooh, m'n hart breekt stil, want het bleef onuitgesproken

En de liefde die niets werd... is nu voorgoed gebroken