Neony

Mam już chyba dosyć barw

Temperatury szklanych miast i nas w nich

Nic nas nie niesie mocniej niż rzeczy bez nas

I myśl, myśl, że to może być nasz ostatni

Kocham gardzić wiarą w jutro, chuj w to

Brzydzi mnie ludzkość i dźwięk o tej porze

Czasami bywa chyba zwyczajnie zbyt późno

Jeśli stawiali na mnie, nie mogli wybrać gorzej

Chyba nie da się, jestem tu, sam, nawet gdy niesie nas tłum

Nie znam więcej historii jak ta, mając u kolan świat, do snu kładzie nas bruk

Znów liczę na cud w cudzym mieście, marnując na próżno energię

Rozbici nie mówiąc prawdy, czekamy aż któryś to powie nareszcie

Zawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem

Mało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem

Pół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam

Lewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść

Cały ten blask gubi nas, składam się w pół

Neony świecą znów i ja

Mijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie

Znam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę

Daj mi przegrać, nie daj zbierać się, wiem, mówią, że trzeba biec

Trzeba chcieć, brzydzę się takim czymś, popyt na krótki fame, na królów tandety

Dryk, gdy łapałem nas, zapach źle uwitych gniazd

Ściany miast, klejąc treścią, z ziemi do gwiazd wóda i mefedron

Już wszystko mi jedno, jak mają wziąć mi, to niech biorą teraz

Mógłbym zapaść się w nicość i urwać nagle dokładnie tam, gdzie scena

Nie widzę sensu już nieraz, miejsca, chwili, by ukoić skronie

W cudzych domach na granicy walki chcę zapomnieć o tym i wrócić znów do niej

Zawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem

Mało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem

Pół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam

Lewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść

Zawsze gasnę jakbym był neonem, pośrodku miasta chwilę przed świtem

Mało mam rzeczy, które są moje, pół życia puszczam się z bitem

Pół życia żyję dla liter, dla cyfer i bitew, których nie szukam

Lewitując pół metra nad szczytem, czekam na chwilę by cicho upaść

Nie potrafię słuchać już wrzasku, nie umiem już czerpać z tego

Z rąk wypada mi cały świat mój, mógłbym zabić za trochę innego

Mam dosyć już barw i świateł, chłodnego szkła i zimnych oczu

Kończę się tu razem z moim światem

Powoli gasnę w mroku

Cały ten blask gubi nas, składam się w pół

Neony świecą znów i ja

Mijam się tu, w miejscach, gdzie światło kłamie

Znam ten ból, rozbija mnie, gdy zasnę