อควาเรียม

ถึงมันจะผ่านมานานแล้ว

แต่ว่ายังรู้สึกตอนนี้

อารมณ์ที่เปล่าเปลี่ยวมันเริ่มตอนปีสาม

ตอนที่เพื่อนมีใครซักคนแบบไม่รู้ที่มา

ใจมันพะว้าพะวง อยากรู้วิธีหา

คิดว่ามีคนรู้ใจ ยังไงก็ดีกว่า

ไม่แน่ใจว่าต้องเดินหน้า หรือต้องรอกาลเวลา

เห็นรอบข้างแล้วมันอิจฉา วัยรุ่นก็ตามประสา

ติดที่มันไม่ค่อยถนัดการพูดคุยเจรจา

และยังไม่ค่อยมั่นใจกับใครในคาบภาษา

สรุปคือรักหรือหลง

จริง ๆ ไม่อาจจะตอบออกไปด้วยความซื่อตรง

ทำให้ต้องปลีกออกมา แม้ชีวิตจะจืดชืดลง

กลับมาตั้งคำถามด้วยพลังงานมืดมน

ต้องรักตัวเองแค่ไหน ถึงรักคนอื่นได้

หรือยังไม่เหมาะถ้าเกิดมี sadness inside

ไม่รู้ว่าเรา deserve to love ซักคนจริงไหม

หรือคงดีกว่า ถ้าเกิดไม่มีใคร

All I do is chasing

เหมือนว่าทำอะไรผิดไป

ไอการกระทำ last time

อย่าสนใจเลยดีกว่า

เธอเป็นปลาในอควาเรียม

ทำแค่ดูคงดีกว่า

Let me plant my garden

รักมันคงไม่จำเป็นในตอนนี้