Letras
มุมที่ฉันนั่งมองออกไปทุกเช้า
บนเก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งทุกวัน
ใครต่อใครเดินผ่านก็ยิ้มให้กัน
ทักและถามทุกข์สุขของฉันอย่างเคย
เช้านี้ฉันไม่อยากทักทายใครเลย
อยากจะค้นคำตอบที่ค้างในใจ
แวดล้อมด้วยคนมากมาย
แต่เพื่อนที่นอนหลับไปพร้อมฉันทุกค่ำคืน
คือความทุกข์ทนบนที่นอน
หันไปก็มีแต่เพียงความเงียบงันในหัวใจ
ฉันไม่มีใครสักคน
ไม่มีซักคนที่เคียงข้างกัน
คำว่ารักก็เคยได้ยินหลายครั้ง
คำว่าหวังก็เคยผ่านเข้ามาเยือน
แล้วยิ่งนับวันกลับยิ่งลางยิ่งเลือน
เหมือนว่าฉันต้องอยู่ผู้เดียวใช่ไหม
หรือฉันขอคำตอบที่ยากเกินไป
มีบ้างไหมนะคนของฉันจริงจริง
แวดล้อมด้วยคนมากมาย
แต่เพื่อนที่นอนหลับไปพร้อมฉันทุกค่ำคืน
คือความทุกข์ทนบนที่นอน
หันไปก็เจอแต่เพียงความเงียบงันในหัวใจ
ฉันไม่มีใครสักคน
ไม่มีซักคนที่เคียงข้างกัน
คำว่ารักก็เคยได้ยินหลายครั้ง
คำว่าหวังก็เคยผ่านเข้ามาเยือน
แล้วยิ่งนับวันกลับยิ่งลางยิ่งเลือน
เหมือนว่าฉันต้องอยู่ผู้เดียวใช่ไหม
หรือฉันขอคำตอบ