Μέρα τη μέρα αλλάζεις διαρκώς
έρχεσαι εδώ σαν άγγελος κακός
δεν σου 'χει μείνει ψυχή για συντροφιά
κι η νύχτα τρέμει στου νου σου την ψευτιά, τι ψευτιά
Θα φύγω και θα φταις, γι' αγάπη μην μου λες
σε ποια παρηγοριά να ζήσει η καρδιά
θα φύγω και θα φταις, τους όρκους τι τους θες
σε ποια παρηγοριά να γείρει η ζυγαριά
Το πρόσωπό σου, τις νύχτες, μου γυρνάς
για χωρισμό αρχίζεις να μιλάς
τον δρόμο βλέπεις, που σου 'δειξα, κλειστό
κι όλο, το λάθος πως ήτανε σωστό, τι ψευτιά
Θα φύγω και θα φταις, γι' αγάπη μην μου λες
σε ποια παρηγοριά να ζήσει η καρδιά
θα φύγω και θα φταις, τους όρκους τι τους θες
σε ποια παρηγοριά να γείρει η ζυγαριά