Als De Stilte Me Te Groot Wordt

Hoe kan dit nou gebeuren

Ik hoor mijn eigen adem harder dan de dag

Alles om me heen beweegt gewoon

Maar ik sta stil alsof de wereld even wachten mag

Ik fluister woorden naar de muren

Die terugkaatsen met een pijn die ik niet ken

Ik weet niet waar het misging

Of waarom het leven soms zo scheef kan vallen

Een deur dicht, een blik weg

En ineens lijkt alles hier te groot voor mij alleen

Maar ik loop door, stap voor stap

Al trilt mijn stem bij elke vraag die blijft bestaan

En ik... ik houd me rustig in de schaduw

Waar niemand ziet hoe hard ik val

Als de stilte me te groot wordt

En mijn hart klopt in een tempo dat ik amper kan verstaan

Als de dagen me te koud zijn

En ik mezelf verlies in alles wat er om me heen blijft gaan

Dan adem ik, dan tril ik zacht

Dan hou ik vast aan wat ik nog wel zie

Als de stilte me te groot wordt

Dan vraag ik simpel: hoe kom ik hier nog uit... en wie ben ik dan nog?

De zon schijnt wel naar binnen

Maar ze raakt me anders dan ze deed

En iedereen zegt: "Je komt erdoorheen,"

Maar niemand voelt hoe diep mijn grond nu beeft

Ik buig, ik barst, maar breek nog niet

Al zegt m'n stem soms iets anders dan ik wil

En ooit wordt het misschien weer licht

Misschien vind ik kracht waar ik 't niet zocht

Maar tot die tijd blijf ik maar lopen

Door de straten van een vraag waar niemand antwoord op vermocht

Als de stilte me te groot wordt

En ik vecht met elke stap die verder gaat dan ik kan zien

Als de nacht me harder raakt nu

En mijn stem breekt maar het leven fluistert: "blijf misschien."

Dan zing ik zacht, dan tril ik hoog

Dan hef ik langzaam toch mijn hoofd

Als de stilte me te groot wordt

Laat me vallen... laat me landen... laat me zijn

Ik blijf bestaan... ik blijf bestaan