ตื่นมาแต่ละวัน
กับโลกที่เดียวดาย
เจอคนตั้งมากมาย
แต่ฉันก็ยังเหงา
ได้เจอกับรอยยิ้ม
ก็ยังจะปวดร้าว
ไม่มีสักคราวที่อิ่มเอม
นั่งมองโลกกลมกลม
ที่เหมือนจะครบครัน
ทำไมที่ตัวฉัน
กลับเหมือนคนกระหาย
อยู่บนโลกใบสวย
นับวันยิ่งโหดร้าย
เหมือนมีอะไรขาดหายไปสักอย่าง
ที่โลกนี้ไม่มี
ก็คือดวงตะวัน
ไม่เคยมีให้ฉัน
ในวันที่ฉันไม่เห็นใคร
ที่โลกนี้ไม่มี
ก็คือความรักยิ่งใหญ่
ไม่มีคนห่วงใย
หวังดีและผูกพัน
นั่งมองโลกกลมกลม
ที่เหมือนจะครบครัน
ทำไมที่ตัวฉัน
กลับเหมือนคนกระหาย
อยู่บนโลกใบสวย
นับวันยิ่งโหดร้าย
เหมือนมีอะไรขาดหายไปสักอย่าง
อยู่บนโลกใบสวย
นับวันยิ่งโหดร้าย
เหมือนมีอะไรขาดหายไปสักอย่าง
ที่โลกนี้ไม่มี
ก็คือดวงตะวัน
ไม่เคยมีให้ฉัน
ในวันที่ฉันไม่เห็นใคร
ที่โลกนี้ไม่มี
ก็คือความรักยิ่งใหญ่
ไม่มีคนห่วงใย หวังดีและผูกพัน
ไม่มีคนห่วงใย หวังดีและผูกพัน