Dziś mówię sobie dość

Za długo patrzyłam na to co mają inni

Za długo wierzyłam, że więcej mieć powinnam

Zamiast widzieć swoje, żyłam życiem innych

Zatracając siebie, robiąc wszystkich niewinnych

W świecie internetu, widzimy to co nieprawdziwe

Zapatrzeni w nieprawdę, gonimy za tym co niemożliwe

Tracimy uwagę na to czego tak naprawdę nie ma

Zamiast patrzeć w stronę własnych marzeń spełnienia

Dziś mówię sobie dość

Nie chcę gonić za tym dłużej

Puszczam zazdrość i złość

Już się nie porównuję

Ruszam przed siebie

I buduję się na nowo

Bo to ja jestem

Swego życia królową

Każdy jakiś ciężar w swoim sercu ma

Każdy jakiś błąd popełnił nie raz, nie dwa

Nikt nie jest idealny, ideałów nie ma

Bycie idealnym to jedna wielka ściema

Dziś już nie biegnę tam gdzie wszyscy biegną

Nie dążę za ideałem, który jest tylko sciemą

Nie chcę żyć na pokaz, już dłużej tak nie umiem

Chcę wrócić do siebie, kierować własnym rozumem

Dziś mówię sobie dość

Nie chcę gonić za tym dłużej

Puszczam zazdrość i złość

Już się nie porównuję

Ruszam przed siebie

I buduję się na nowo

Bo to ja jestem

Swego życia królową

Choć czasem zwątpię, nie raz jeszcze się potknę

Już wiem, że mam siłę, tylko muszę ją dostrzec

Nie muszę być lepsza, nie muszę udawać

I nie muszę być wcale ta idealna

Bo to pozory, nie żadne realia

I na pokaz nie mam już zamiaru nic stwarzać