Lhotse

Ej

Mam te swoje parę wielkich płyt

Jak ty, dzieci paru wielkich płyt

I swój szczyt jak Lhotse

Życie dobre nigdy nie jest proste

Usta szorstkie od tych wszystkich kłamstw

Mało kogo znam słabiej niż siebie

Brakuje liny, żeby wspiąć się na świat

Druga dekada pięciu minut nie rozjebie

Chemia przeżera stosy ciężkich słów

Godziny lekkich snów, jak mgła, jak puch

I biegnę całe te pół życie znów do moich dwóch

Na zawsze chciałbym zostać tu

Z tobą obok, z nią na rękach

Za nic więcej nie muszą mnie pamiętać

A pętam się znów, żeby móc to czuć mocniej

A każdy ma swój szczyt, jak Kukuczka Lhotse

Nie gada się, nie ma o czym

Trzecia w nocy, oczy bolą od świateł

Drugi tysiąc przez te parę dni, pierwszy od drzwi

Wpatrzony w ziemi cień nad ich światem

Chciałbym na moment stracić zasięg

Trasę i zostać w miejscu, które tylko ja znam

A gdy mówię, że się gubię i przestaje grać

Wszyscy wierzą w to przez moment, tylko nie ty i ja

Śpisz obok mnie, gdy ja nie potrafię

A szklany papier rzuca cały nasz blask

Za 113 minut znów jadę w trasę

Ty znów zostaniesz tu nas trwać

Bo Bóg znów mnie ciągnie na szczyt

I nie wiem, czy na końcu znów mnie czeka tylko ból

Mało kto umie tak żyć

Ile bym dał, żeby wspiąć się na swój

Znam zapach tych ulic

Wasz ledwo pamiętam

Jestem zbyt słaby, by nie móc już iść

Za silny, by świadomie przestać

Głaszcze, tu mnie tuli

A ścieżka jest kręta

Ja jestem zbyt słaby, by nie móc już iść

Za silny, by o was pamiętać

Znam zapach tych ulic

Wasz ledwo pamiętam

Jestem zbyt słaby, by nie móc już iść

Za silny, by o was pamiętać

Głaszcze, tu mnie tuli

A ścieżka jest kręta

Ja jestem zbyt słaby, by nie móc już iść

Za silny, by świadomie przestać