Afsoone Sokhan

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی

زبامی که برخاست مشکل نشیند

تو می گفتی وفادارم

محبت را خریدارم

ولی دیدم نبودی

تو گفتی آن حبیبم من که بر دردت طبیبم من

ولی دردم فزودی

تو می گفتی که روز و شب بود نام توام بر لب

زعشقت بی شکیبم

ولی دیدم نمی جویی

به لب هرگز نمی گویی به جز نام رقیبم

من از بی خبری ز ناز و دلستانی تو

شدم فتنه بر آن محبت زبانی تو غم خود

به فسون در دل من چون بنشاندی

زدی بر دل من آتش و در خون بنشاندی

گرچه ای پری ز دوریت بی قرار و بی شکیبم

برکنم دل از تو بس بود هر چه داده ای فریبم

من تحمل جفای تو بیش از این نمی توانم

گر فرشته ای دگر تو را از حریم دل براند یا برانم