Laat Me Niet In Deze Stilte Vallen

Laat me

Laat me niet alleen hier

M'n stem trilt harder dan mijn hart nog durft te slaan

Elke adem voelt te groot

Alsof hij mij in stukken breekt terwijl de dag gewoon verder gaat

Ik praat zo zacht dat niemand hoort

Hoe bang ik ben voor wat er in mij open ligt

Ik weet niet meer waar het brak

Ik voel alleen nog hoe de stilte tegen mij aan duwt

Ik loop heel langzaam door mijn zelf

Bang dat één gedachte al genoeg is om me om te laten vallen

Ik draag mijn eigen stilte

Alsof hij elke stap naar voren tegenhoudt

En ik

Ik weet niet hoe ik verder moet

Als zelfs mijn stem niet durft te staan

Als je even wacht... als je heel even blijft

Vind ik misschien de kracht die ik nu nog niet begrijp

Laat me niet in deze stilte vallen

Want ik ben nog niet klaar met wat er leeft in mij

Als jij nog één moment hier blijft

Kan ik misschien weer ademen voorbij vandaag

Ik til mezelf omhoog voor wat ik voel

Ook als m'n stem nog breekt bij elke stap die ik verklaar

Laat me niet in deze stilte vallen—

Als je blijft... vind ik misschien de weg naar waar ik hoor

De zon komt wel naar binnen

Maar ze raakt me anders dan ze vroeger deed

Toch voel ik ergens onder al het breken

Een trilling die vertelt dat ik niet helemaal vergeet

Dat er iets in mij nog leeft

Dat fluistert: "Sta maar op, je bent er nog."

En als het leven mij weer roept

Dan zal ik komen met de kracht die ik nog zoek

Ik val misschien, ik tril misschien

Maar ik geef me niet gewonnen in dit boek

Laat me niet in deze stilte vallen

Want ergens diep in mij brandt nog een klein maar helder vuur

Blijf nog even bij me staan

Tot mijn stem weer weet waar zij voor was geboren

Ik hef mijn hoofd, ik breek, ik groei—

En in die breuk vind ik misschien mijn eigen nieuwe spoor

Laat me niet in deze stilte vallen

Als je blijft... als jij blijft

Vind ik mijn kracht weer hoorbaar voor het oor hoorbaar voor het oor