Światła nie da się schwytać

Jak to jest być rycerzem błędnym w mieście pełnym żalu?

Kurwa, samotnie do bólu, wciąż na skraju przypału

Szczere teksty to sztychy, które w sercach zostają

Tych ludzi z żelaza, ćwiczę szermierkę z brygadą

Szkicując plany kreślę spore marginesy błędu

Osią działań już od dawna nie jest moc popędów

Diabeł czai się za rogiem jak w szkolnym zeszycie kutas

Sto kontekstów mam na głowie, łatwo mogą się zasupłać

Codziennie rzeczywistość mnie dosięga, nieprzyjemna

Ratuje mnie życzliwość w drobnych gestach, rytm bębna

Uśmiech na znajomych i na nieznajomych gębach

Więc nie wrzeszczę żałośnie, ale nie zamierzam szeptać

Po co? o, to ważne pytanie na co dzień

Bo żyję dla człowieka, a nie dla wynagrodzeń

Bez ponagleń, posądzeń, pomówień i pożyczek

Jest pomoc bez poklasku, życie nigdy bez pomyłek

Słońce frunie nad blok

Po ścianie spływa cień

Wyciągam dłoń

Ale światła nie da się schwytać

Wpatruję się w osiedle

Jakbym czytał wiersz

Wszystko jest inne

Z perspektywy chodnika

Słońce frunie nad blok

Po ścianie spływa cień

Wyciągam dłoń

Ale światła nie da się schwytać

Wpatruję się w osiedle

Jakbym czytał wiersz

Wszystko jest inne

Z perspektywy chodnika

Łapię Polskę w kontekście, a ziarna prawdy

Łowię sobie z kropli, która do mnie docieknie

Z głównego nurtu, lecz na pierwszym planie własną winę widzę

I czasem jest mi ciężko kiedy myślę Norwidem

Że stworzony ze strzępów, zrodzony z rozdarć

Wtrącony na wieżę pośrodku tego kontekstu

Skąd śpiewam zamiast gromić złowieszczo

Zapraszam zamiast bronić dostępu

Moja droga szalona, moja zgoda na Boga

Moje słowa dla ziomów, którzy szponcą na blokach

Moja dobra strona i tożsamość po długich bojach

Ustalona - to moja skała piotrowa

Tak się unoszę z tą myślą, ciężko potem zlądować

Coś jak powrót z gwiazd, bo zwariował świat, który mnie wychował