PUSTOSZEJĄ SALE KINOWE

Ej

Nie chcesz mnie, pewnie właśnie siedzisz z narzeczonym

Grzeczny chłopiec — nosi szalik oraz kalesony

Dba o zdrowie (oh), przechodzi tylko na zielonym

Jak byłaś chora, pewnie skurwiel przyniósł barszcz czerwony

Ty rozchwytywana, niby w mlecznym barze mielony

Chciał każdy Cię zdobyć, kończyli płacząc w kielony

W Warszawie każdy zna się, ale każdy anonimowy

Umiem kochać na zabój, ale to talent niezdrowy

Stałbym pod Twymi drzwiami, daj mi szansę rozmowy

Chciałbym w domofon walić Ci, jak świadek Jehowy

Serce pełne odesłanych kartek walentynkowych

Nawet latarnie kłamią, nienawidzę świateł LED-owych

Mam dosyć fałszu (oh), wokół panny manekinowe

Smukłe figury, ale dawno odebrano im mowę

Miłość umiera (ta) — nie jest to bynajmniej chwilowe

Milczą parkiety stale, pustoszeją sale kinowe

Bo w nich już nie ma nas

Widziałem was na IG, zupełnie migiem

Naprawdę nie ma nas

Myślałem, że mam to w, zazdrością kipię

Bo już nie będzie nas

Widziałem was na IG, zupełnie migiem

On jest jak październik, ty jak lipiec

On jest tylko trzykropkiem, a ty wykrzyknikiem

Niezwykły to widok

Hol reprezentacyjnego kina stolicy pusty

Nie ma ścisku, nie ma kolejek

Oh, ludzi w moim mieście marazm śmierciodajny obiegł

Faceci narzekają mi, że nie ma fajnych kobiet

Kobiety mnie pytają: gdzie są Ci fajni faceci?

Tak debatują (uh), aż nie umrze sam jak palec człowiek

W tej izolatce wyzionę swój ostatni oddech

Odbicie w oknie (uh), oczy planują jakiś odwet

Gadam sam ze sobą, patrząc jak me miasto moknie

Warszawski portret, kałuże w nim jak znaki wodne

Ze dwa kryzysy, jeszcze zanim sobie kawę zrobię

I w tym tygodniu załamałem się już parokrotnie (uh, uh)

A mamy wtorek — chciałbym skoczyć w paralotnię

Wystraszyć w mieście wszystkie zakochane pary w oknie

On kary dotknie jak uczeń, co ma słabe stopnie

Co to za chłopiec? W dwudziestym piątym ciasne spodnie?