Letras
سب نُوں آپو اپنی پئی اے
ہر کوئی آپو اپنے لئی اے
دِل نے اکھیاں کولوں پُچھیا
اَج دی بارش کیسی رئی اے؟
کِتّھے جائیے، کِنوں مِلیے
سارے شہر دی بَتّی گئی اے
ساڈے دُکھ تے جَگ دا ہاسا
غَیر مُعینہ مُدّت لئی اے
اندر پانڈے کِھلّرے پئے نیں
جِس دِن دی او لَڑھ کے گئی اے
او دا پِچھے مُڑھ کے تَکنا
دِل نُوں اگّے ٹَورَن لئی اے
آدم دی کوئی ذات نئیں ہُندی
رَبّ دی خَلقت اِکّو جئی اے
کاشتکاراں پَلّے کُجھ نئیں
حالاں ساڈا مُلک زَرعی اے
غُربت، تنگی تے اَن پڑھتا
سَب کُجھ تھَلرے طبقے لئی اے
پُھلاں دے اِس پَنبڑ اُتے
شبنم کَہنوں سَڑدی پئی اے
کَل اے سَکّی ماں توں وَدھ سی
اَج کَل ہر اِک تھاں متّرئی اے
رَاوی دے وِچ پانی کوئی نئیں
گُلشن رَاوی ڈُبّدی پئی اے
دُنیا ساڈے آل دوآلے
گول گتھارے وَاندی رئی اے
اوہدی یاد ہَنیرے اندر
ساڈی اَکھ دا تارا رئی اے
جِندری دے رنگ ویکھ رَہیاں واں
کِس رَنگھڑا وِچ رنگی گئی اے
کَلّا میں نئیں اوہدی اَکھ دا
پُورا پاکستان نَشئی اے
اَکھ دی راولپنڈی دے وِچ
اِک اِک اتھرو نہ لا لئی اے
سُرمہ پا کے آجا اڑھیے
اَج دی شام بڑی سُرمئی اے
اوہدی جُتّی تے اے پئی اے
لَگدا اے میری پا کے گئی اے
میں وی نئیں ایڈا سنجیدہ
او وی ایویں کردی پئی اے
او وی ایویں کردی پئی اے