KTO SIĘ ŚMIEJE

Kiedy świat mi się staje obojętny

I wszyscy żywi wokół to przybłędy

Umysł traci jasność, pejzaż w oku mętny

Pełzam po pokoju, lecz ten spokój nie jest święty

Czekam gdzie mnie wepchnie, czekam kto mnie depnie

Jeden wielki siniak, mam odciski wszędzie

Jeszcze to sumienie z tym piskliwym jękiem

Węszę w tym natchnienie i brzydzę się, że węszę

Dzisiaj jestem wężem, mam podniebienie czarne

Chociaż tego nie chcę i czuję się koszmarnie

Muszę zamknąć gębę i ten jad strawić

Tylko księżyc niech wie jak żem zawył

W oczach Boga jestem prawie aniołem

A wobec jego mocy jestem małym paprochem

Co mi więcej trzeba bym doceniał pokorę?

Co mi spada z nieba nie olewam a biorę

Powierzone tylko tymczasowo mojej opiece

To nie nowe, a potwornie stare znoje człowiecze

Sorawa, że akurat z tym nie zrobię co chcecie

Oduczyłem się po drodze słuchać wrogich złorzeczeń

Przychodzi fala pychy, i się wylewa cynizm

Zalepia mi ruchy, myśli toczą wiry

A jakbym się wkręcił pewnie bym coś zepsuł

Ani bez potrzeby, ani bez pretekstu

Wokół sami bliscy na których mi zależy

Z nimi nasze plany w które chciałbym wierzyć

Nade mną Bóg co mnie dziś zostawił bez nadziei

Bo wczoraj zapomniałem, że dał kredyt

Buzuje mi jucha w garze aż pyrkoli

Nie ma szamy, bo żem wzrokiem spalił stolik

Powiedział mi żul, że mam świdrujące oczy

Mam w sobie nieufność i ten syf trujące bloki

W oczach Boga jestem prawie aniołem

A wobec jego mocy jestem małym paprochem

Co mi więcej trzeba bym doceniał pokorę?

Co mi spada z nieba nie olewam a biorę

Powierzone tylko tymczasowo mojej opiece

To nie nowe, a potwornie stare znoje człowiecze

Sorawa, że akurat z tym nie zrobię co chcecie

Oduczyłem się po drodze słuchać wrogich złorzeczeń

Wbrew temu który dziś się ze mnie śmieje

Ja muszę iść, muszę nieść nadzieję

Wbrew temu który gniewem zieje