Szepty, Krzyki

Taśma numer 27

Pacjent wyraził zgodę na nagrywanie terapii w formie audio

Sesja numer 10

Dzień dobry Panu

Proszę się nie denerwować, proszę usiąść

Proszę powiedzieć, czy dobrze się pan czuje?

I co się panu dzieje?

I wtedy tabletki przestają działać i przychodzą ludzie z moich snów

I tańczymy razem wokół sterty kości

Mają czarne dłonie i czarne języki

I śpiewamy tak do białego rana

To były urodziny kumpla z klasy, 11 lat miał

Tort, prezenty, ziomki z budy, pokój obok - ojciec, matka

Jego starszy brat zabrał nas po cichu na strych

I uprzedził, że to nie jest zabawa dla pizd

Za mgłą pamiętam, usiedliśmy w kółku, na glebie

Zapaloną świeczkę postawił na kartce z alfabetem

Trzymając się za ręce, siedzieliśmy kilka chwil

I nawet nie pamiętam, kiedy urwał mi się film

Z dwie, trzy godziny później, ocknąłem się w szpitalu

Przy łóżku obok mnie siedzieli mamusia i tatuś

Lekarz mówił coś o krwiaku, robili mi badania

Wsadzili mnie w maszynę, która w chuj hałasowała

Po tym zajściu cała szkoła plotkowała, że podobno

Przy wywoływaniu duchów stała się jakaś okropność

I że mogę mieć coś z głową, choć uspokajał doktor

Że omdlenia w moim wieku zdarzają się non-stop

Mordo, to był dopiero początek domina

Nigdy więcej już nie byłem na niczyich urodzinach

Bo zaczęli mnie unikać, jakby świat o mnie zapomniał

I nawet nauczyciele bali się mnie jak ognia

Nie sądziłem, że katorga dopiero się zaczęła

Rówieśnicy budowali bazy, chodzili po drzewach

I mniemam, że fantazja jest normą w głowie dziecka

Lecz ja dam se rękę uciąć, że wiatr coś do mnie szeptał

Raz szedłem przez cmentarz po korepetycjach z matmy

Serio mi się wydawało, że słyszę jęki umarłych

Że wpełzły mi do czaszki, więc przyśpieszyłem kroku

By wpaść przez przypadek do świeżo wykopanego grobu

Znowu pobudka, szpital, ktoś wezwał karetkę

Obok mnie siedziała mama i trzymała mnie za rękę

Lekarz wypisał receptę nasenne tabletki

"Nie ma się co martwić" - ponownie nas zapewnił

Na żadnej lekcji już skupić się nie mogłem

Wszystko było niewyraźne, jakbym widział świat przez folię

W mej głowie rodziła się jakaś nowa tożsamość

I naprawdę nie wiem ile mnie we mnie jeszcze zostało

Te tabletki usypiają, lecz co noc w chorych snach

Ktoś mnie ciągle przyzywa, niczym matkę głodny ptak

Dosyć mam, jak to wspominam serce pęka jak w imadle

Rodzice podczas kłótni nazywali mnie, "Dziwadłem"

Jedzenie w gardle zaczęło mi puchnąć

Wszystko, co chciałem zjeść, waliło niczym truchło

Myślałem, że mi cuchną ręce i mam brudne palce

Więc starłem je do krwi szczotką w szkolnej umywalce

Nim w czwartek mnie odwieźli karetką na ośrodek

Przeleżałem pod biurkiem nieruchomo całą środę

Bo głos w mojej głowie zaczął przybierać postać

Jakąś bliżej nieokreśloną dziewczynkę lub chłopca

To ma dwie pary oczu, strach mnie przepełnił

Od tego dnia słyszę jego dziwny głos bez przerwy

Kazał mi nic nie mówić nikomu i siedzieć w ciemni

Powiedział, że od teraz kroczę Ścieżką Lewej Ręki

Do dziś mnie gnębi, choć minęło tyle lat

Słyszę go jak się obudzę, widzę go jak idę spać

Powiedz, ile mam cierpieć? Mija druga dekada

A ja dożyłem trzydziestki w zamkniętych zakładach

Zajadam farmakologiczne środki na garści

Oglądam telewizję, mam twarz białą jak wampir

Czuję się jak zakładnik, bo nie ucieknę z ciała

I w końcu posłuchałem głosu, żeby zacząć kłamać

Na pytania psychiatry, "Co tam u mnie?" I w ogóle

Odpowiadam, że o dziwo z dnia na dzień się lepiej czuję

"Mogę nie brać już pigułek, wszystko jest okej"

Aż zmęczony lekarz w końcu podpisał mi glejt

"Nie, nie, na prawdę bardzo się cieszę że już panu lepiej

Życzę wszystkiego dobrego na nowej drodze życia

No i mam nadzieje że będziemy się spotkać jak najrzadziej prawda

No to co, dużo zdrowia i takiej siły wewnętrznej panu życzę, do widzenia"

Czterooka postać z moich snów odwiedza mnie coraz częściej

Ma skórę cienką jak papier, widać organy i mięśnie

Za każdym razem, gdy nie śpię, dochodzi mnie jego głos

Każe mi rozbijać okna, połykać tłuczone szkło

Wymiotowałem znów krwią, tak bardzo boję się usnąć

A postać z moich koszmarów już nie jest jedynym mówcą

Gdy mijam lustro - nie patrzę, bo zawsze ktoś stoi obok

A jak się zacznę rozglądać, to wokół nie ma nikogo

Wychodzę nocą na spacer, podążam przez puste miasto

Czuję ich wzrok na sobie, po prostu stoją i patrzą

To, co umarło, powinno nie żyć - koniec i kropka

Czemu akurat ze mną chcą nawiązać kontakt?

Czterooki obojnak moim szaleństwem się karmi

Po całym domu się rzucam, odganiam głosy umarłych

Jestem jak żywy nadajnik, jak stare radio Unitry

Zapijam wódką tabletki, żeby tylko umilkli

Podczas czytania Biblii sparaliżował mnie strach

Ze starej szafy w sypialni dochodził dziecięcy płacz

Chciałem wstać i tam podejść, gdy nagle lament się urwał

I coś niespodziewanie wypchnęło szuflady z biurka

O kurwa, mówią mi, że obłęd mam w oczach

Straciłem wszystkich znajomych i wyglądam jak kloszard

Widziałem wczoraj twarz w oknie, ktoś jakby sprawdzał czy nie śpię

To było dość dziwne, bo mieszkam na czwartym piętrze

Ten głos kąsa jak szerszeń, psycha mi pęka jak krwiak

Przestaję odróżniać prawdę od wizji, które mam w snach

Na chwilę chciałbym być sam, błagam, niech w końcu się zamkną

Jakiś cień przemknął obok i chyba ktoś stoi za mną

Tak bardzo chcę spokoju, diler daje mi kreskę

Nawet nie wiem co ćpam, grunt, że czwartą noc nie śpię

Tęsknię za normalnością, moje życie to piekło

Bo choć nie widzę nikogo, to czuję czyjąś obecność

Jak już muszę się zdrzemnąć, to często nęka mnie

Powracający co jakiś czas ten sam sen

Gdzie niczym czerw się wiję w korytarzu setek rąk

Pojawiających się w nieskończoność, nie wiem skąd

Jak ktoś się pyta, "Co tam?", odpowiadam, "Spoko w chuj"

W kuchni z sufitu jakiś upiór zwisa głową w dół

Z jego ust żółć wypływa, a oczy ma jak ptasznik

I sam nie wiem czy to prawda, czy wytwór mojej fantazji

W ostatnim czasie czterooki skrócił dystans

Widzę go w odbiciu kałuż i sklepowych wystaw

I dzisiaj to wspominam z nieukrywanym żalem

Nie sądziłem, że najgorsze dopiero miało nadejść

Oddycham ciężko, wokół mleczna biel

Dziwne uczucie lekkości, płynę w najgęstszej z mgieł

Pamiętam coś jak przez sen - na oścież otwarte okno

I jestem niemalże pewien, że nagle ktoś mnie popchnął

Bardzo wolno wszystko wokół nabiera kształtu

Kobieta, mówiąca do mnie, ma biały fartuch

Równomierny dźwięk maszyn jak wskazówki w zegarku

Mrużę oczy, chociaż światło jest bledsze niż marmur

Nie wiem ile czasu jestem tu, ale to chyba szpital

Kontakt z rzeczywistością co kilka chwil zanika

Czuję się nijak, ktoś pyta mnie czy czuję ból

Lekarka coś mówi o paraliżu od szyi w dół

Sens tych słów dopływa do mnie powoli

Podczas, gdy leżę bezczynnie, cicho, niczym monolit

Podnoszę oczy, protestuję, chcę wstać i stąd wybiec

A pielęgniarka bez pośpiechu ściera z ust mi ślinę

Próbuję krzyczeć, kończyny odmawiają współpracy

Mimo bezruchu się miotam, rzucam bezdźwięcznie kurwami

Nikt mnie nie słyszy, nie czai, mimo że potwornie rzężę

Nie sądziłem, że we własnym ciele skończę jak więzień

I tak dzień w dzień mi mija, choć to nie jest najgorsze

Skłamałbym, jeśli bym stwierdził, że czas spędzam samotnie

Bo naprzeciwko łóżka nieruchomo jak portret

To czterookie coś przygląda się mej katordze

Mam w głowie jego głos, znowu przyzywa innych

Ich krzyk zdarty od płaczu w mózg się wbija jak szpilki

Brak sił mi, modlę się, że mnie na śmierć zamęczą

A w mym nieruchomym ciele umysł wchłania szaleństwo

Chcę płakać jak dziecko, co mam zrobić? No kurwa

Nie mogę poruszyć palcem, jestem przykuty do łóżka

Z wyrazem bólu na ustach słyszę non-stop ich krzyk

W tej horrorycznej stagnacji będę do końca swych dni

Ja wiem, że dziś ciągną was zakazane zabawy

Lecz pamiętajcie, że niektórych błędów się nie naprawi

Już pora spać szkraby, myjcie zęby i do łóżeczek

Nie igrajcie nigdy z czymś, czego nie rozumiecie