Kohan Diyara

کهن دیارا

دیار یارا

دل از تو کندم ولی ندانم

که گر گریزم کجا گریزم

وگر بمانم کجا بمانم

کهن دیارا (کهن دیارا)

دیار یارا (دیار یارا)

دل از تو کندم ولی ندانم

که گر گریزم کجا گریزم

وگر بمانم کجا بمانم

نه پای رفتن

نه تاب ماندن

چگونه گویم درخت خشكم

عـجـب نـباشـد اگر تبرزن

طـمـع بـبـندد در اسـتـخـوانم

در این جـهـنم گل بـهـشـتی چگونـه روید چگـونـه بـوید

من ای بهاران ز ابر نیسان چه بهره گیرم كه خود خزانم

(کهن دیارا) کهن دیارا

(دیار یارا) دیار یارا

(دل از تو کندم ولی ندانم) ولی ندانم

(که گر گریزم کجا گریزم)

(وگر بمانم کجا بمانم)

صدای حق را سكوت باطل در آن دل شب چنان فرو كشت

كه تا قیامت در این مصیبت گلو فشارد غم نهانم

كبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نیست

كه تا پیامی به خط جانان ز پای آنان فرو ستانم

کهن دیارا (کهن دیارا)

دیار یارا (دیار یارا)

دل از تو کندم ولی ندانم

که گر گریزم کجا گریزم

وگر بمانم کجا بمانم

(آه ای دیار دور ای سرزمین كودكی من)

(خورشید سرد مغرب بر من حرام باد)

(تا آفتاب توست در آفاق باورم)

(ای خاک یادگار)

(ای لوح جاودانه ی ایام)

(ای پاک ای زلال تر از آب و آینه)

(من نقش خویش را همه جا در تو دیده ام)

(تا چشم بر تو دارم در خویش ننگرم)

(ای کاخ زرنگار)

(ای بام لاجوردی تاریخ)

(فانوس یاد توست که در خوابهای من)

(زیر رواق غربت انوار روشن است)

(برق خیال توست که گاه گریستن)

(در بامداد ابری من پرتو افکن است)

(اینجا همیشه روشنی توست رهبرم)

(ای دادگاه مهر)

(ای جلوه گاه آتش زرتشت)

(شب اگرچه در مقابل من ایستاده است)

(چشمانم از بلندی طالع به سوی توست)

(وز پشت قله های مه آلوده ی زمین)

(در آسمان صبح تو پیداست اخترم)

(ای ملك بی غروب ای مرز و بوم پیر جوانبختی)

(ای آشیان کهنه ی سیمرغ یک روز ناگهان)