Duymuyor Beni Ankara

İçimde çözemediğim sesler

Şu anda tüm bağımı kessem

Tozunu yuttuğum sokaklara

Yine direndik yıllara

Seslendim bulutlara

Başımda dert

Soğuk kara

Duymuyor kimse duymuyor

Duymuyor beni Ankara

İçimde çözemediğim sesler

Şu anda tüm bağımı kessem

Tozunu yuttuğum sokaklara

Yine direndik yıllara

Seslendim bulutlara

Başımda dert

Soğuk kara

Duymuyor kimse duymuyor

Duymuyor beni Ankara

Garip işhanlarında sahaflar

Sabah karanlığında gölge ruhlar

Yol kenarlarında leylak

Papatya zambak, şık giyimli bir bürokrat

Çıkarken her yokuş gözünde Cinnah

Ve kaybolurken hep sabahların şu anlamı

Çıkarken her yolum sana

Başlamıştı çoktan ağrılar bu pankreasta

Gri soluklar, boğazda atkılar

Kinle kaplanan suratlar

Sen herkes değilsin, garip sancısın vakitsiz

İçimde bir sessizlik, ölümsüz belirsizlik

Önümden geçti günler savaş marşı çaldı sanki

Sırılsıklam köpekler, ölümcül ihanetler

Uçarken alçaklardan çakıldım bulutlarda

Denizde yandım boğuldum Karanfil Sokak'ta

İnatla kıyıya vurdum bozkırın sabahlarında

Ve şarkılarda bir yer buldum gömüldüm orada

İçimde çözemediğim sesler

Şu anda tüm bağımı kessem

Tozunu yuttuğum sokaklara

Yine direndik yıllara

Seslendim bulutlara

Başımda dert

Soğuk kara

Duymuyor kimse duymuyor

Duymuyor beni Ankara

Deniz dibinde terleyen bir enkaz

Huzursuz, vakitsiz yaşlanıldı farka varmadan bir anda

İçimde karla kaplı bir heykel var

Ayazda çorak toprak kadar sertti kalbim artık

Vursalar kazma girmez, yüzümden öfke düşmez

Ömür geçer bir dakika geçmez

Konur sokak'ta bir akşam bir saat bitmez

Kopsun ipler, durdu saatler

Gözlerim yanarken örgütlü telaşeler