Sierp 3

Biorę głęboki wdech, na pustkowiu środek zimy

Pod butami trzeszczy śnieg, gdy po lesie chodzę w ciszy

Nie mam sąsiadów, bo każdy człowiek już stąd wybył

Dla miastowych głęboka wieś to obiekt kpiny

Czasem łowię ryby, czasem rozstawiam sidła

W okolicznych mieścinach wszyscy znają się z nazwiska

Miejscowa policja z nudów się zachlewa

Podstarzały duszpasterz na ambonie co niedziela

Zewnętrzny świat ucieka nam jak woda przez palce

Nawet nie odczuwam zmian, mieszkając w tej bańce

Raz na pół godziny auto przejedzie przez zakręt

Zimą grzeję się przy piecu, latem siedzę na werandzie

Takich miejsc na mapie jest więcej, niż myślisz

Mam nadzieję, że zewnętrzny świat ich nigdy nie wyniszczy

Bo lubię żyć w ciszy, lubię rytm przyrody

Lubię, jak stłumione krzyki słychać spod podłogi

Jeśli zrobię się głodny, mam co włożyć na talerz

I nie mówię tu o rybie, którą w przeręblu złapałem

W piwnicy mam parkę przejezdnych studentek

Najpierw zjem tą chudszą, nie tykam tej korpulentnej

Dwa dni po sylwestrze niedaleko ich samochód

Na nieodśnieżonej drodze na zakręcie wpadł do rowu

Jedna była nieprzytomna, drugą ogłuszył mój obuch

Gdy z udawaną troską pytałem, czy jej pomóc

Wpierw do domu je przewiozłem, żeby nie uciekły

Potem auto ciągnikiem zaholowałem na śmietnik

Stan, Litwina, co na lewo auta skupuje na części

Tyle mięsa i pieniądze, nowy rok będzie piękny

Ten chudy już drugi dzień z gęby leci ślina

Dziwnie gałami przewraca niczym ogłuszona świnia

Ta druga wpierw przeklina, a później zaczyna błagać

Jak zobaczyła, że tą chudą rozbieram do naga

Sprawną ręką ciało chudej zaczynam piłować

Sześć mocnych pociągnięć, w ręku została mi głowa

Chciałem rozbawić tą drugą, lecz milczała przerażona

Kiedy udawałem, że odcięty łeb mi robi loda, hehehe

Chude biodra, każda z kończyn jak zapałka

Odrobina mięsa z pleców, już nie mówiąc o pośladkach

Wszystko wrzuciłem do garnka, niech się dusi całą dobę

Ta większa nie je trzeci dzień, na bank przymiera głodem

Początek był trudny, nie chciała w ogóle jeść

Płakała na łańcuchu w kącie zwinięta jak pies

Lecz gdy minął piąty dzień, przegrała nierówną walkę

Wygrał głód, zaczęła pochłaniać własną koleżankę

Najpierw w jeden talerz, później dwa kolejne

Apetyt może nawet anioła zamienić w bestię

Z początku niechętnie się poczęstowała mięsem

A teraz tak wpierdala, że chyba za moment pęknie

Minął kolejny dzień, tydzień, trzy tygodnie

W pokrytej rdzą miednicy jej uzupełniałem wodę

Mogła się napić, umyć i nie przymierała głodem

Wręcz przeciwnie, żarła, jakby sama szła na rolę

Nie myślałem, co z nią zrobię, to znaczy na pewno

Przyjdzie taki dzień, że pchany łaknieniem w końcu zjem ją

Lecz ona nie była głupia, nie należała do ciemnot

I jej zachowanie w któryś dzień moje plany ubiegło

Oddychałem ciężko, nie wierzyłem w to, co robi

Mówiąc bez zaceństwa, patrzyła mi prosto w oczy

Rozchyliła nogi, pieszcząc się tam na dole

I wypięła się, pytając, czy może w ten sposób wolę

Gdy schodziłem do niej jakąś minutę temu

Była taka rozpalona, ku mojemu zaskoczeniu

Stałem wryty jak dzieciuch niewierzący własnym oczom

Tego się nie spodziewałem w pomieszczeniu pod podłogą

Kobiety to kłopot, uczyła mnie matka

Gdy mi dała do wąchania ciemne plamy na swych majtkach

I wiem, że miała rację, takie są dziewczyny

Nikt poza mamą nigdy nie był dla mnie miły

Lecz w tej chwili, że tak powiem, opadła mi garda

I dziewczyna w piwnicy rozum z sercem mi ukradła

Sięgnęła do paska i ściągnęła mi spodnie

Chciała, bym odpiął jej łańcuch, bo tak będzie nam wygodniej

To nie było zbyt mądre, lecz ogarnął mnie popęd

I w sekundzie, kiedy uwolniłem jej stopy i dłonie

To był moment, kopnęła mnie w krocze z całej siły

W oczach ciemność, aż ugięły się pode mną giry

Bez chwili wahania zaczęła uciekać

Ja, zwinięty na glebie, piszczę jak płonące szczeniak

Gdy wbiegła do góry, popełniła karygodny błąd

Nie zamknęła klapy od podłogi, bym nie wyszedł stąd

Kiedy minął szok i ból, zdołałem się podnieść

Zgięty wpół udało mi się podciągnąć spodnie

Ruszyłem jej tropem, wybiegłem na mróz

Ocuciłem się, czując na spoconej twarzy chłód

Widzę jej koślawy trucht, ściągam sierp ze ściany

Tłusta świnko, nie uciekniesz, zostawiasz na śniegu ślady

Słońce ją oślepiło, dzień był wyjątkowo ładny

Biegła na oślep, potykając się o śnieżne zaspy

Chrum, chrum, biegnę uchachany, słyszę własny głos

Jestem kilka metrów za nią, już prawie o mały włos

Wyprowadzam mocny cios od góry tak, że pęka czaszka

Z jej nosa, ust i uszu strzela parująca farba

Ciężko upadła na glebę kilka metrów za płotem

Chwytam mocno rączkę sierpa i zaciągam ją z powrotem

Mam masarnię w oborze, zawieszam ją na haku

Nie była lekka, ale dobrze znam się na swym fachu

Napiął się pod nią łańcuch, trzeba oprawić tuszę

Podstawiam wiadro, żeby wpierw odsączyć juchę

Rozcinam skórę, zabieram się za obróbkę mięsa

Ona ma go serio sporo, a nie jak ta poprzednia

Mija trzecia godzina, gdy usłyszałem nagle

Coś tak jakby chyba dźwięk silnika przyniesiony z wiatrem

Otwieram wiatę, kurwa mać, widzę, że na polu

Po zaśnieżonej drodze wolno wlecze się radiowóz

Bez paniki, tylko się kontroluj, wszystko będzie dobrze

Choć w podwórzu ślady krwi by nawet niewidomy dostrzegł

Ocieram ostrze masarskiego noża o nogawkę

I przygotowuję się na konfrontację z policjantem

"Dzień dobry, panie władzo, co was tu sprowadza?"

Obaj wyszli z samochodu, jeden fajkę wnet odpala

"Dzień dobry, gospodarzu, taka wielkomiejska sprawa

Czy nie widział pan dwóch dziewczyn i zaginionego auta?

To była biała Fabia, 25-letnia

Dwie studentki niby tu jechały wracając z sylwestra

Pogoda była kiepska, pewnie uderzyły w drzewo

I przykryte hałdą śniegu w rowie zamarznięte leżą"

"Tu zero sygnału, internet się tnie

A ten stary gruchot, panie, ale gdzie tam GPS

Gdzie tam zasięg z telefonu? Tu jak kamień w wodę"

Policjant przerwał, kiedy ogarnął podwórze wzrokiem

"A te bordowe plamy?" "To? To świńska krew

Jedna locha mi uciekła, gdy rano sprzątałem chlew

Nadziała się na sierp leżący pod śniegiem

Więc musiałem ją dobić, a o dziewczynach nic nie wiem

Co ze mnie za gospodarz? Czekajcie tu, panowie

Dam wam coś na drogę, przecież marzniecie na mrozie"

W oborze dziewczyna, a raczej jej resztka

Wyglądała jak wisząca skóra na oparciu krzesła

Z pośladkowego mięśnia wyciąłem dwa fragmenty

Każdy po kilo trzysta w gazetę zawinięty

Po drodze wziąłem dwie butelki, wsadziłem za fartuch

I uśmiechnięty wróciłem na dwór do policjantów

"Macie tutaj po kawałku, dajcie to od razu żonom

Będzie z tego świetny gulasz albo królewski strogonow

A tu, jeśli mi wolno, bo oko władzy jest czujne

Macie tu po flaszce własnej roboty pigwówkę"

Bez dłuższej pogawędki odjechali uśmiechnięci

Wróciłem do masarni ciało rozłożyć na części

Sam się też uśmiechałem na myśl o drugiej z dziewczyn

Czując w przedniej kieszeni spodni jej kłamliwy język

I tak leci mi to życie, spokojnie, bez ekscesów

Hujam się w fotelu, głaszcząc sierp, palę w piecu

I co wieczór czuję wdzięczność, bo ten spokój jest mi drogi

A w tle kojące dźwięki błagania spod podłogi