Lhotse

Ona obok mnie każdego dnia

Bierze mnie za rękę, mówi patrz

Wystarcza mi, wystarcza nam

Tyle, co mamy

Tyle, ile z siebie damy

O te słowa i czułości dbam

Moje miejsce tu, przy tobie mam

Wystarcza mi, wystarcza nam

To mój dom, a to nasz schron

Mam te parę swoich wielkich płyt

Jak te dzieci paru wielkich płyt

I swój szczyt

Jak Lhotse

Życie, dobre nigdy nie jest proste

Usta szorstkie od tych wszystkich kłamstw

Mało kogo znam słabiej niż siebie

Brakuje liny, żeby wspiąć się na świat

Druga dekada pięciu minut mnie rozjebie

Chemia przeżera stosy ciężkich słów

Godziny lekkich snów jak mgła, jak puch

I biegnę dalej te pół życia

Znów do moich dwóch

Na zawsze chciałbym zostać tu

Z tobą obok, z nią na rękach

Za nic więcej nie muszą mnie pamiętać

Ja pytam się znów, żeby czuć to mocniej

Nie każdy ma swój szczyt jak Kukuczka Lhotse

Mój dom, nie ruszaj go

Mój dom, nie waż się tknąć

Ja stoję, stoję tu

I bronię, kiedy przyjdą

Mój dom, nie ruszaj go

Mój dom, nie waż się tknąć

Ja stoję, stoję tu

I bronię

Mój dom, nie ruszaj go

Mój dom, nie waż się tknąć

Ja stoję, stoję tu

I bronię, kiedy przyjdą

Mój dom, nie ruszaj go

Mój dom, nie waż się tknąć

Ja stoję, stoję tu

I bronię

Nie gada się, nie ma o czym

Trzecia w nocy, oczy bolą od świateł

Drugi tysiąc przez te parę dni, pierwszy od drzwi

Wpatrzony w ziemi cień na tych światem

Chciałbym na moment stracić zasięg

Trasę i zostać w miejscu, które tylko ja znam

A, gdy mówię, że się gubię i przestaję grać

Wszyscy wierzą w to przez moment

Tylko nie ty i ja

Śpisz obok mnie, gdy ja nie potrafię

A szklany papier rzuca cały nasz blask