Liście

Oh, oh, oh

Oh, oh, oh, oh

Szukam wsparcia i akceptacji u innych ludzi... Posłuchaj

Prawda jest taka, że ci ludzie mają nas najczęściej w dupach

Więc uwaga, bo zbyt wielu idzie bez celu po trupach

Opowiadam, porównując ich do części drzewa tutaj

Większość ludzi podobnych jest do liści

Są przy tobie tu dziś tylko dla swoich korzyści

Sezonowcy, których nigdy nie traktuj jak bliskich

Kiedy klimat się ostudzi, odpadają wszyscy, ah

Gałęzie to druga grupa, najczęściej przyjaciół struga

Stabilni, niby prawilni! Nieszczęście to, gdy im zaufasz

Dasz serce? Uważaj! Najwięcej potrafią gadać

Ale kiedy potrzebujesz wsparcia, wtedy łamią się i spadasz

Jadę Poniatowskim z Kępy na Powiśle

Deszczu rysuję kręgi na ponurej Wiśle

Jeśli złe piosenki, wyje porywiście

Wiatr hula potężny, a z drzew lecą liście

I chyba nie żal mi już, nie żal mi już

I chyba nie żal mi już, nie żal mi już

I chyba nie żal mi już, nie żal mi już

I chyba nie żal mi już, nie żal mi już

Grupa wreszcie najważniejsza, choć najczęściej ich niewiele

Są niezbędni jak korzenie w drzewie, prawdziwi przyjaciele

Niosą pomoc ci w potrzebie, tańczą z tobą, gdy wesele

Grono szczelne, słowo pewne, ich intencje zawsze szczere

W życiu możesz mieć tysiące liści i setki gałęzi

Wiele krótkich znajomości i przemijających więzi

Najważniejsze budowanie z rodziną zdrowych relacji

Reszta z natury odpadnie, więc się nie łam, gdy ich stracisz

Ten kawałek chciałem nagrać, zamknąć rozdział, znaleźć przebaczenie

Nauczyłem się uważać, i po latach błędów przyszło zrozumienie

Szkoła życia zawsze była w cenie, nie myl straty z doświadczeniem

Ja świata nie zmienię, ale mogę siebie oraz, przede wszystkim, najbliższą rodzinę

Jadę Poniatowskim z Kępy na Powiśle

Deszczu rysuję kręgi na ponurej Wiśle

Jeśli złe piosenki, wyje porywiście

Wiatr hula potężny, a z drzew lecą liście

Pytasz, czy ja wierzę w ludzi, a czy oni wierzą we mnie?

Tylu pseudokumpli odbierało mi energię