Текст песни
Δεν ξέρω αν το 'χε σχεδιάσει
Στο μυαλό του αν το δούλευε από καιρό
Το τέρμα αν είχε ξεπεράσει
Μα δε νομίζω να δίστασε ούτε λεπτό
Φτιάχναμε τα πανιά και ρίχναμε τις βάρκες στη λίμνη
Νωρίς τις Κυριακές
Έδενε τα σχοινιά μαζί με τ'άλλα τα παιδιά
Μα οι κουβέντες του μετρημένες, λιγοστές
Τα βράδια, συνήθως έξω από κάποιο μπαρ
Ερχόταν πάντα δυο κουβέντες να μου πει
Και θυμάμαι πως ποτέ μου δεν τον είδα να γελάει
Μονάχα όταν μιλούσαμε για μουσική
Κοίταξε μια - πίσω στην πόλη
Δυο – πάνω στα δέντρα
Τρεις – προς το ποτάμι
Φώναξε δυνατά, μα δεν τον άκουσε κανείς
Μέσα στο νερό
Τώρα πια θα ζω
Η αλήθεια το όνειρο σκοτώνει
Και πονάει η νύχτα ακόμα πιο βαθιά
Εκεί που ο αέρας δυναμώνει
Πάντα κάποιος θα επιστρέφει ξανά και ξανά
Είναι κάποιοι άνθρωποι που φαίνεται να μην ανήκουν εδώ
Πάνω σ' αυτή τη γη
Χαράζουνε παράξενα, δικά τους μονοπάτια
Άνθρωποι περαστικοί
Με μάτια ξένα, βλέμματα παγωμένα
Φωλιάζουν σε φωτογραφίες σκονισμένες και παλιές
Για πάντα νέοι, πάντοτε μοιραίοι
Μοιάζουν να 'ναι τα σώματά τους φυλακές
Κοίταξε μια - πίσω στην πόλη
Δυο – πάνω στα δέντρα
Τρεις – προς το ποτάμι
Φώναξε δυνατά, μα δεν τον άκουσε κανείς
Μέσα στο νερό
Τώρα πια θα ζω