Текст песни
Πως λες χώρα ένα χωράφι?
Στο ράφι μπαχαρικά, στάσου
Ποιος τα 'χει? ποια δανεικά, πάσχει
Ποιά ιδανικά? όλη η ζωή είναι μάχη
Πως λες χώρα ένα χωράφι?
Στο ράφι μπαχαρικά, στάσου
Ποιος τα 'χει? ποια δανεικά, πάσχει
Ποιά ιδανικά? όλη η ζωή είναι μάχη
Κάτω από τη γη το ποιόν μου
Ποτάμι πόνου ρέει, πύον φόνου
Ο κωνοειδής μου είναι δύο τόνους
Δίνω το μυαλό μου σαν να μην είναι δικό μου
Πετάμε στο γκρι σαν νεκροί,
Κάθε γραμμή είναι Kadinsky, ήχοι
Ασε το αίμα μου να πήξει
Κύκλοι αφήνουν το σημάδι μου σαν φώτα στην ομίχλη
Και ζω με τον όχλο και θέλω να γράψω να πω όσα νιώθω
Αλλά η ευθύνη βαραίνει το χέρι με τ'όπλο
Εθιστικό γι'αυτό το λένε μπισκότο
Μέσα στην πόλη που καταπίνει το σκότος
Άπλωσε το χέρι ίσως και να μην το κόψω
Μαχαίρωσε με ίσως και να μην το νιώσω,
Μάζεψε το μαχαίρι απ'την πλάτη όταν στρώσω
Και χωρίς να ρωτάς
Όπου πας θα 'μαι εκεί από πάνω σαν κίτρινα φώτα
Θα μυρίζεις τα χνώτα, και άνθρακα
Μόνο αν κοιτάς απ'την πόρτα
Όταν μιλάω διψάς, πας στην πηγή που 'χει το πρώτο μου πτώμα
Πίνεις νερό μα είναι ερυθρό και δε θυμάσαι αν είσαι όντως εδώ
Μα είμαι όντως εγώ, και δε με είδες όνειρο
Πόνοι εδώ, και στο αυτί ένα βουητό
Η αστυνομία ψάχνει τον εγκέφαλο
Κι όμως δεν εννοώ το αφεντικό
Λευκή στολή να ντυθώ,
Μαύρη σημαία σαν να 'ναι πειρατικό
Μες στις μπάρες δεν πήρα γλυκό
Πίνω τρίμμα φυτό μ'έναν Ιρακινό
Σ'ένα ήρεμο φως θα με δεις να μπω
Σαν όποιον λες Ιησού Χριστό, μα δεν είμαι εγώ
Άδειασε την τσέπη πριν να αδειάσω το μυαλό σου με το σιδερικό
Δεν ακούω καν όταν μιλάνε, κάθε βήμα κάνει φασαρία σαν νάρκες
Κάθε βήμα κάνει φασαρία σαν παρκέ, παγωμένα πρόσωπα, φλεγόμενες κάρτες
Ναι, οι ψυχές είναι αγνές αν θες είμαι γιατρός, καίω δάφνες
Και μαιάνδρους, γάμα τα κράνη και τα σκάφη τα επανδρωμένα τους, πέτα τους
Είναι κηφήνες μα δε θα βρούνε ποτέ την Ανδρομέδα τους