Koo an Shabha

کو آن شب ها آن بی خوابی ها

کو آن تب ها آن بی تابی ها

کو در بحر مواج عشقت

غم جستن ها محنت یابی ها

جانکاهم کو فغان و آهم کو

کو عشق لت پرور من

کو آن ماهی که بنگرد گاهی

عکس خود را در ساغر من

گر که جدا افتادم یاد رخ صیادم

چون گذرد از یادم پر گُل می گردد بستر من

گر که جدا افتادم یاد رخ صیادم

چون گذرد از یادم پر گُل می گردد بستر من

بر لب چو آورم نامش، کام جانم شیرین گردد

بخت سیاه من روزی، چون موی او زرین گردد

گردد مه فلک شرمنده یک شب که روی او تابنده

همچون رخ مه و پروین گردد

گر که جدا افتادم یاد رخ صیادم

چون گذرد از یادم پر گل می گردد بستر من

بر لب چو آورم نامش کام جانم شیرین گردد

بخت سیاه من روزی چون موی او زرین گردد

گردد مه فلک شرمنده یک شب که روی او تابنده

همچون رخ مه و پروین گردد

گر که جدا افتادم یاد رخ صیادم

چون گذرد از یادم پر گل می گردد بستر من

گر که جدا افتادم یاد رخ صیادم

چون گذرد از یادم پر گل می گردد بستر من