Wspinaczka (czyli historia pewnej rewolucji)

Porwaliśmy się na zdobycie wielkich gór

Herosi z dawnych lat służyli nam za wzór

Przez niebotyczną grań pięliśmy długo się

Niejeden odpadł tam, znajdując w dole śmierć

Po drodze hulał wiatr i sypał w oczy śnieg

Paraliżował strach, odbierał zmysły lęk

Lecz nie ustawał nikt, nawet w godzinie złej

Zaciskał pięści i śmiechem wołał: Hej!

Przepięknie jest

I tylko tlenu mniej...

Przepięknie jest

I tylko tlenu mniej...

A prowadziły nas Nadzieja, Wiara, Złość

Bo tam na dole Zła naprawdę było dość

I warto było iść, do góry wciąż się piąć

By sobą wreszcie być, by przestać karki giąć

I w czas wędrówki tej, był każdy z nas jak brat

Choć nie obyło się bez wiarołomnych zdrad

Lecz nie ustawał nikt, nawet w godzinie złej

Zaciskał pięści i ze śmiechem wołał: Hej!

Przepięknie jest

I tylko tlenu mniej...

Przepięknie jest

I tylko tlenu mniej...

Przepięknie jest

I tylko tlenu mniej...

Przepięknie jest

I tylko tlenu mniej...

Aż po tysiącach prób, przez przeraźliwą biel

Opłacił się nasz trud - osiągnęliśmy cel

Czuliśmy bicie serc i pod stopami szczyt

Gdzie pewne było, że przed nami nie był nikt

Lecz nie odezwał się tym razem żaden śmiech

Bo wszyscy padli tu, zajadle łapiąc dech

I dziwny jakiś był zwycięstwa słodki smak

Minęło parę chwil, aż ktoś wychrypiał tak

Przepięknie jest

I tylko tlenu brak...

Przepięknie jest

I tylko tlenu brak...

Przepięknie jest

I tylko tlenu brak...

Przepięknie jest

I tylko tlenu brak...