DWADZIEŚCIASIEDEM.

Chyba pora zdjąć tę maskę, bo to chyba nie ma sensu, wiesz

Żebym Ciebie wiecznie kłamał, że w sumie nie wiem, kto tak Cię zepsuł

I że jesteś w dobrych rękach w końcu, że kiedyś mi się polepszy

By pokazać wszystko, co mam w środku, pokazać, że

Pokazać im, skąd te łzy, nie zrobić na tym interes

Nie każ mi się cieszyć tym

Bo to nie ma znaczenia

Kiedy spośród wszystkich płyt nienawidzę wszystkich czterech

Może ogarnij mnie znowu, a może bardziej od serca

Żeby dać mi choć jeden powód, kiedy przeciwko jest aż 27

Wiem, wiem, że to dużo powodów trochę

Może mi wybij je z głowy, Boże, mam dość już

Chyba wystarczy mi już (starczy mi już, nie chcę)

Poszukam sprzątaczki, no bo na tej szafce nie było aż tyle pyłu

Od miesiąca się nie próbowałem zabić, szczerze odnalazłem w sobie trochę wiary

Odkąd uciekłem z Łodzi do Warszawy (no wiem, wiem, wiem)

Ale dokąd mam iść, skoro znasz takie miejsce

Gdzie nie znajdą nas nigdy

Wtedy pójdę po trupach, byleby po prostu żyć, ej

Bo mówiłaś, że wiesz, jak mi pomóc, a ja tylko złapałem za słowo

Może ogarnij mnie znowu, a może bardziej od serca

Żeby dać mi choć jeden powód, kiedy przeciwko jest aż 27

Wiem, wiem, że to dużo powodów trochę

Może mi wybij je z głowy, Boże, mam dość już