Kaluwara Ahasak

කලුවර අහසක් එලිය කරන්නේ තනිවුණු සඳකින් නම්

තරැකැට පායන්නේ ඇයි නොදනිම් තනිවුණු සඳනම් මං

දිය පොදකුත් නැති කතරක හිනැහෙන සුවඳැති කුසුමක් නම්

වැසි නොවැටෙන තරමට මං ආසයි හිනැහී මියයන්නෙම්

මේ කෙළවර නොපෙනෙනා මා ජීවන ගමනේ

මා ලුහුබැඳ දිවඑනා ඒ අතීතය නිබඳේ

මතකයන් අමතක කළා හෙට දින සොඳුරැ වන තුරා

ජීවිතේ යදම් ගිලිහිලා මගේ ලෝකයක තනිවුණා

මේ සියොළඟ ඇවිලෙනා ඒ ගිනිදැල් නිවමින්

මා නෙතඟින් ගිලිහෙනා මේ කඳුලැලි අතරින්

බොඳවෙනා සිහිනයක් වී ආදරය මට හිනැහුණා

ඇහැරෙනා තුරා විඳගමී සොඳුරු තනිකමේ තනිවෙලා