Możesz tu

Możesz tu normalnie żyć

W zgodzie żyć z samym sobą

I z tymi, co zawsze ci pomogą

Możesz też na skróty iść

Przestać śnić

Tak gonić dalej to, co ślepo chciałeś mieć za sobą

Zgredzie znasz 30 lat przejścia tłumu

Zawsze miałeś więcej szczęścia niż rozumu

To strefa szumów, które co dzień ci towarzyszą

Do czasu, kiedy ty zastygniesz martwą ciszą

Na twarze już sopel wiszą

I dobrze jest

Ile razy mają pluć żebyś czuł to nie deszcz

Ciągły stres, nagonka, odkładanie na potem

Szkoda, że nie myśli tak ten, co miesza cię z błotem

Nie bądź pogodzony z życiem, gdy twoje życie wygląda tak

Bez skrzydeł ptak jak Ikar szybko spadł

I chyba miał fart, żywot dokonał się w locie

Inni bawią się w złocie, a ty w tęsknocie

Spróbuj dociec czym twoje życie dla innych

Bezduszni, znieczuleni, obojętni, bezsilni

Prawilni widzą target, statystyki, wyniki

Tak łatwo im przychodzi mówić, że jesteś nikim

Nawiasem mówiąc chyba impasem było

Ślepo patrzeć w tył na to, co już się zdarzyło

Tego nie zawrócę, nie kłócę się, nie wyrzucę

Głęboko mam w pamięci, odtworzę je znów i wrócę

Jeszcze raz powtórzę

Myśli destrukcyjne, które miały w naturze

Wywołały w sercu burzę

Zrozumiałem, że tak dłużej nie można przecież

Popierdolone styki, które robią z głowy przecier

Styki grzeją dekiel gorzej niż narkotyki

Przeszedłem ten etap, gdy wpadłem sam w te wnyki

Na własne życzenie można zatracić tak wiele

Ale grunt, by zauważyć to w porę, pójść innym torem

Cele zdobywasz, kiedy sterem dobrze tyrasz

Kuraż masz tu jak się postarasz, ominiesz wiraż

Patrzysz przez tą szybę jakbyś widział witraż

Możesz dostrzec swoją twarz, to wiedz, że wygrasz (to wiedz, że wygrasz)

Możesz tu normalnie żyć

W zgodzie żyć z samym sobą

I z tymi, co zawsze ci pomogą

Możesz też na skróty iść

Przestać śnić

Tak gonić dalej to, co ślepo chciałeś mieć za sobą

Czujesz się niepotrzebny

Nie umiesz znaleźć sensu

Konsensus między tobą, a życiem to stać w miejscu

Nie ma kursu, nie ma rejsu, tracimy moc

Pusta butelka - w nią zerkasz cała noc

Tylko dno, pęka szkło

I zdradliwe nocą miasto

Żeby śnić najpierw musisz umieć zasnąć

Znasz niepowodzeń pasmo i krętych ścieżek nić

Na prostej drodze życie nie wiedziałbyś jak iść

Za to jesteś silny dziś, spokój wydaje się chory

Kryzysowe sytuacje to była lekcja pokory

I nie pozwól, by pozory budowały wizerunek

Nie pozwól, by nienawiść wyznaczała gry kierunek

Nie pozwól, by szacunek stracić u siebie, u innych

Nie pozwól, byś za niewinność poczuł się winny

Nie pozwól, żeby ktoś twoje dobre imię deptał

Tylko bóg może nas sądzić, to jest puenta

Wśród miliarda dróg prowadzących donikąd

Obok miliarda słów bez mocy

Bez mocy, nie dosyć, że przepił szansę nikłą

Na dostatek to nawet nie stać go na bliską osobę

Na głowę całodobowe modlitwy

Pijany nabluzgał na bliskich, a koniec przykry

Pijany, bo wszystkich jebany wydymał, wszystkich

Dla mamy niewdzięczny, chamski

Nie miał z tego korzyści

Strasznie przykre

Z prawem dawno już miał lipę

Zawsze chciał być gitem, dostał dwa lata bite

I nie gitował, zaczął, nie skrańcował

I tak sobie melanżował przez tydzień, co weekend

Mówię tak a propo tu do ciebie, mordo, słuchaj

Twój kłopot to twój kłopot

Wśród miliarda dróg prowadzących donikąd

Słowo, nie musisz iść tą drogą

Rusz głową!

Możesz tu normalnie żyć

W zgodzie żyć z samym sobą

I z tymi, co zawsze ci pomogą

Możesz też na skróty iść

Przestać śnić

Tak gonić dalej to, co ślepo chciałeś mieć za sobą