แย้มบาน

ฉันอยากมีชีวิตอยู่

อยู่เพื่อเรียนรู้วันใหม่

ฉันอยากมีชีวิตอยู่

อยู่บนโลกที่โหดร้าย

ไม่หวังให้ใครสักคนเข้าใจ

ฉันจะเป็นยังไง เธอไม่ต้องรู้หรอก

และแม้วันนี้ฉันหายใจ แต่ถ้าวันนึงฉันหายไป

ก็คงไม่มีใครรู้เลย

ผมเดินคนเดียวอยู่ในทางเดิมๆ ในวังวนเดิมๆเพื่อกลับบ้าน

มีแสงจากไฟที่มันส่องตามทางให้เพียงสีจางๆไม่สว่างจ้า

ฝนตกโปรยปรายกระทบกายแผ่วแผ่วแล้วก็ผ่านหน้า

ผมเดินผ่านป้ายประกาศเก่าๆที่มันรอให้เรามาอ่านบ้าง

คำพูดของคนที่ต่างว่า ผมอาจจะบ้า ใช่

ผมไม่เคยมีความฝันผมแค่มีความหวังว่าอยากมีค่า บ้าง

เศษใบไม้ที่อยู่ข้างหน้า

ทำผมคิดว่าหากมันปฏิเสธ

ตั้งตนเป็นปฏิปักษ์

จงปฏิบัติโดยการเหยียบย่ำเป็นปกติ

มันก็คงปกติ

ต่างแค่ใจที่โดนทำลายคลับคล้ายว่าไม่ปกติ

ผมใช้เวลาสงบสติ

จับจ้องกระจกจากนั้นจึงหลบสายตาวิตกจริต

อยากจะปิดทุกปาก

อยากจะปิดทุกฉาก

อยากจะคิดว่าเรามีสิทธิ์แต่อาจจะผิดเพราะเราทำพังทุกอย่าง

อยากจะหยิบทุกเหยียดมาเหยียบจนหยุดทุกหยาบ

ทุกอย่างที่เคยรังเกียจจะเปลี่ยนเป็นแสงสว่าง

ฉันอยากมีชีวิตอยู่

อยู่เพื่อเรียนรู้วันใหม่

ฉันอยากมีชีวิตอยู่

อยู่บนโลกที่โหดร้าย

ไม่หวังให้ใครสักคนเข้าใจ

ฉันจะเป็นยังไงเธอไม่ต้องรู้หรอก

และแม้วันนี้ฉันหายใจ แต่ถ้าวันนึงฉันหายไป

ก็คงไม่มีใครรู้เลย

ผมนั่งสูดอากาศอยู่ในคืนที่อยากจะผ่าน

คงไม่อาจที่จะลืมเรื่องทุกอย่าง

เป็นอีกคืนที่กลับมาร้องไห้กับตัวเองข้างหน้าต่าง

อยู่คนเดียวจนสว่าง

แล้วยกมือขึ้นมาปาดรอยน้ำตาที่ตรงแก้ม

ที่เราแกล้งใส่หน้ากากมาตลอดแต่ไม่อาจที่จะถอด

ผมอยากจะกราบแล้วก็กอดพ่อแม่แต่ไม่อาจที่จะบอก

ว่าอันที่จริงเราเป็นไอกากมาตลอด

เป็นไออ่อนดีแต่ปาก

ไม่เคยทำเหี้ยไรได้ดีเลยซักอย่าง

ตั้งใจซ้อมดนตรีมาจนจะปี แต่ก็กาก

คำชมไม่มี มีแต่ด่า ทำกร่าง ตอนที่เมา แล้วพอสร่าง

ก็มานั่งเสียใจกับชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดที่ไม่ได้เรื่องเลยนี่หว่า

วันที่โดนกดดันและปากคนมันยังคงนินทาเป็นประจำ

กูต้องมาเจอคนที่เหยียดทั้งที่ไม่ทันได้รู้จักแล้วมึงก็พากันเกลียดกู สัส