Mój Świat

To, to, to Mój Świat

I gniję w nim od tylu lat

Zwiędnięty niczym kwiat

Otwieram głowę

Nie chcę być sam

To ponury czas

Nie ma żadnych

Nie ma żadnych barw

Otwarta książka

Zapiszę w niej myśli, którymi się plątam

Codziennie poznaje się na nowo

Nie wiem jaki będę jutro, nie wiem

Czysty spontan

Głosy mam w głowie

Słyszę, że będę gdzieś wysoko, potem, że będę gdzieś w grobie

To popierdolone, yea

To popierdolone, jest

To, to, to Mój Świat

I gniję w nim od tylu lat

Zwiednięty niczym kwiat

Otwieram głowę

Nie chcę być sam

To ponury czas

Nie ma żadnych

Nie ma żadnych barw

Jak masz ochotę to rwij

Proszę rób to z całych sił

Nie chcę już gnić

JA NIE CHCĘ JUŻ GNIĆ

WIĘC WYRWIJ MNIE STĄD Z CAŁYCH SIŁ

NIE CHCĘ JUZ GNIĆ X3

Nie chcesz wierzyć ale dla mnie już za późno

NIe dosypuj ziemii, skoro widzisz, że to uschło

Opadły liście, łzami podlewasz na próżno

Zostaw to truchło, ciałem zajmiesz się dopiero jutro

Bo jest już północ

Patrzysz na mnie, jest półmrok

I widzisz więcej niż kiedykolwiek mogłem zauważyć sam

Że byłem coś wart

To, to, to Mój świat

I gniję w nim od tylu lat

Zwiednięty niczym kwiat

Otwieram głowę

Nie chcę być sam

To ponury czas

Nie ma żadnych

Nie ma żadnych barw

Mój Świat

I gniję w nim od tylu lat

Zwiednięty niczym kwiat

Otwieram głowę

Nie chcę być sam

To ponury czas

Nie ma żadnych

Nie ma żadnych barw