Sooratak

از بالم کندم پر کردم تو بالشتکم

اوج گرفتن یه رویا شد تو خواب شبم

به وسعت جهانه خاک شکّ م

نداره خبر از گل دنیایی که پی لبای غنچه س

سوای مردن مرگ ، اون لحظه س

که یه آشغال جلوی خودش لو رفته س

نه نعلِ اسب میخواد نه مهره مار

نمی فروشم قلعه م رو به طرز فکر دَلت

یه تک پا بهم سر بزن

تو عمق جامعه م اونجا که گود

یه پهلوونم، همپای ساز مرشد

میکشم به زحمت کباده به گرده

دُرّ زندگی واسم نوشیدنِ یه جرعه آبه

جواب نوچه رکه نُچ

بت یه مده که عمل اومد از زیر بته

چرا مشکی بپوشم واسه فوت وقت؟

آتیش بیار معرکه س فروشنده ی هیزم تر

نمیارزه به دقّ و دلیش هم

کل زمین هم چکش کن نسیه س

چشام کف پای مادر

تا شاید که بهشت رو ببینم

نمیارزه به دقّ و دلیش هم

کل زمین هم چکش کن نسیه س

چشام کف پای مادر

تا شاید که بهشت رو ببینم

نمیارزه به دقّ و دلیش هم

کل زمین هم چکش کن نسیه س

چشام کف پای مادر

تا شاید که بهشت رو ببینم

نمیارزه به دقّ و دلیش هم

کل زمین هم چکش کن نسیه س

چشام کف پای مادر

تا شاید که بهشت رو ببینم

طبقاتی ولی سالم

قرقاطی ولی قادر

کور ولی کاشف

همیشه مورچه ها جالب بودن برا

پسر بچه ای که اون ته مهای کوچه

فلسفه تو مُخش میکرد

دیگه جونم برات بگه دغدغه م

از کوه و دمن حرف زدن

لبِ یه رود و بس

بچّه م هنوز دنبال کشف کردن

دندون عقلم کندس، نه

چون هنوز مغزم میجوعه میشه فک ام گرم

مه شکن میخواد این مرد که تو مه

گم کرد خودش و این مرز که تومه

بود و نبودمو، قافیه عروضمو

اینکه چقد تاریکیه از هر روزمو فهمونده

فرصت بی ریا بودن که پیدا نشد کف کوچه

تکی منم، مزّه و طعم خونه

زیر زبون موند

راه میرم من هنوز قوز

زیر سقف آسمونی که

بالا سریش رو به قلب ماها جوش میده

رُخ، امشب قصّه گو میشه

نمیارزه به دقّ و دلیش هم