Którędy Wychodzi Się Na Ludzi

Jestem winny bycia sobą, myślisz analogowo

Bo chodzisz na łatwiznę, zamiast kurwa ruszyć głową

Nie wierzą mi na słowo, bo byłem złą osobą

Bo brałem to i owo, później rzygałem na kojo

Wracasz do punktu wyjścia jak jojo

A przecież prawda tu stoi przed tobą

A jak ludzie cię zawodzą

To warto mieć blisko tych, którzy za tobą stoją

Ja pojąć nie mogę tych co patrzą mi na ręce

Jakby swoje mieli obcięte

Mają nosa i setkę, w nosie miejsce na kreskę

A dobę zaczynają koło dwudziestej pierwszej, ej, ej

Zapytasz, czemu czuję się lepszy?

Skoro ciągle brakuje mi pengi

Skoro obchodzą mnie tylko dźwięki

Ale nie oceniam innych za to, że popełnią błędy

Nie wiem którędy wychodzi się na ludzi

Wiem którędy się idzie po marzenia

Szarpię nerwy i szarpię za struny

I kruszę te mury, których zburzyć się nie da

Nie wiem którędy wychodzi się na ludzi

Wiem którędy się idzie po marzenia

Szarpię nerwy i szarpię za struny

I kruszę te mury, których zburzyć się nie da

Wymarzenie wymuszone wyobrażenie o tobie

Wymyślone na potrzebę otwierania rano powiek

Wybawiłem się na tyle, że kleiłem piony z Bogiem

I mieszałem wiele w sobie, żeby zobaczyć czy mogę, co?

A mogę jak najbardziej

Byle teraz, bo się minąłem z zegarkiem

Chyba przez to pominąłem edukację

Bo życie przeżywam hibernacją, ej

Starfighter, przeładowuję blaster

Jak miałeś się za gwiazdę, upewnię się, że spadniesz

Może przez to w końcu zbudujesz charakter

Który nie upadnie, kiedy ktoś tu kiwa palcem

Czemu tyle ludzi mnie częstuje zaufaniem?

Jak mi mówisz, że mam

Ćśś, nawet z tobą nie gadałem

I tak ledwo cię poznaję, szybko zapominam twarze

Coś w ogóle nie kojarzę, możesz powtórzyć pytanie?

KOB, Feno, yo, BOR (BOR)

Bycia sobą, tylko tego jestem winny tu

Bywam niekompatybilny i chuj, ta

Chociaż dobrze wychowany, bo rodzice dbali