Khaab

مثه داستان و کتاب و قصس

که هر چی خوب رفت یه شبه حیف کرد

منو شهرمو و دلمو ورسم

یه راز تو چشماش که میدونه حفظم

گرگ بودیم دردسر رودانر بود

مه تو مغز و هیز نانس دود

سنگا بودن رو هم پودر |

برگا زرد تر و شمعا تش فوت و

پنج شنبه همه دور هم جمع

رو صورت نشسته نقش لبخند

اون لحظه ها نمیشه تو ذهن کمرنگ

دل اونجاس دور باشه صدها فرسنگ هم

میرقصید دنیا به سازمون

زندگی رویای خوابمون

می پوشیدیم تن هم دیگرو

بینمون نبودش حتی یه تار مو

ست سیاه رنگ پوست شب

موهای لختشِ پخش رو شونه من

شیرینی بیلیز طعم بوسه تهش

عشق حل میکردش هر چی خوب و بد

کردیم ما هر نوع ریسکی

و مزش تلخ مثه طمع ویسکی

نمونده دیگه اما هیچی

شهر تاریک تر وقتی نیستی

میزنه رنگ سرد

رو تن قاب عکس

بزنه باد و برف

ببره قاصدک

دوباره یاد هم

دوری واسه من

میمونی تا ابد

خاطره ها نرفت

تو خواب من

شب روشن دائما

میرسه به تو این

راه تش

داری دور میشی خواهشا

نه نه نرو دیگه

تو خواب من

شب روشن دائما

میرسه به تو این

راه تش

داری دور میشی خواهشا

میزنه رنگ سرد

رو تن قاب عکس

بزنه باد و برف

ببره قاصدک

دوباره یاد هم

دوری واسه من

میمونی تا ابد

خاطره ها نرفت

تو خواب من

شب روشن دائما

میرسه به تو این

راه تش

داری دور میشی خواهشا

نه نه نرو دیگه

دور شدیم از هم خاطرهات چی

و نور چشمات که ماه بود و تابید

قدم رو برگا و شهری که تاریک

دو تا رد میمونه جای تو خالی

فک میکردیم بریم همه چه عالیه

دنیا هر چی خوب واسه ما خواب دیده

اما تو نیسی داره عقربه وا میره

چشما قرمز نور شهر و تار دیده

میزنه رنگ سرد

رو تن قاب عکس

بزنه باد و برف

ببره قاصدک

دوباره یاد هم

دوری واسه من

میمونی تا ابد

خاطره ها نرفت

تو خواب من

شب روشن دائما

میرسه به تو این

راه تش

داری دور میشی خواهشا

نه نه نرو دیگه