Literatki

Ej, nie jestem smutny, ale wolę się wygadać, niż się napić wódki

Robię to na trackach, żebyś nie musiał czuć pustki

Poskładałem swoje życie w całość tak jak z puzzli

I chcę zostawić zło za sobą po tej płycie, chuj z nim, ej

Piszę w zeszycie, pisałem jak nie miałem nic, jak marzyciel

Kiedy upadam prawie nic nie widzicie

To nie wstyd, kiedy płyną łzy, takie życie

Ale tu nie pomoże picie ani narkotyki

Zostałem kimś, bo mówili mi, że będę nikim

Ze swoimi zawsze rozumiałem się na migi

Wychowani na refrenach De Mono i Republiki

Ej, niektórzy o nas zapomnieli, ale znów sobie przypomną

Gdy ich życie się na gorsze zmieni

Na głęboką wodę od małego gdzieś rzuceni

Zostaliśmy tak naprawdę ocaleni, ocaleni

Radziliśmy sobie kiedyś, poradzimy teraz

Żeby coś wymyślić, nie potrzebujemy komputera

Na rany w sercu trening teraz nie jak kiedyś melanż

Też nie uwierzyli w ciebie, wypuścili bulteriera

Spływa po nas każdy hejt jak po brzegach szklanek

Chociaż potrafimy płakać, jak jest przejebane

Popatrz w moje oczy, one dawno są zahartowane

Nigdy o to nie prosiłem, ale mleko już rozlane

Nad ranem, gdy cały dom śpi, ja jadę gdzieś nad rzekę

Bo poprzedni rok dał w kość mi

Najpierw umarł mi pies, a bliscy w szpitalu wolskim

To życie, a nie pech. Piszę, żeby czuć się wolnym

Mówią, że takich nie robią już bitów ani słów

Ile kitu wszerz, ile wzdłuż

Mówią, że takich nie robią już

Ale za to pada deszcz co i rusz

Mówią, że takich nie robią już bitów ani słów

Ile kitu wszerz, ile wzdłuż

Mówią, że takich nie robią już

Ale za to pada deszcz co i rusz

Przykryte liśćmi

Rzeczy, których nie robi nikt dziś

One żyją jak blizny

I będą tutaj, choćby zapomnieli o nich wszyscy

Dzwoni Małach mówi, że jest pomysł - dobry obraz

Ja mówię róbmy na klasyce coś takiego od nas

Wychowani na muzyce marzeniami lecieć do gwiazd

Oni chcą mnie krytykować, mogą mi odkurzyć pojazd