Trai Gee Lah

ใกล้หมดทางออก เริ่มจะถอดใจ

แม้จะไม่ไหวจะต้องไปต่อ

ลมหายใจอ่อนมันไม่ทั่วท้อง

ใจตะโกนร้องจะพอได้ไหม

เหนื่อยกายเพียงใด (เหนื่อยกายเพียงใด)

แต่หากใจเรานั้นไม่ยอม

จะไม่เป็นสอง ไม่เป็นรองผู้ใด

ต่อให้เวลาหยุดเดินและนิ่งไป

ต่อให้เส้นทางไกลเกินจะวิ่งไป

จะไม่สนใจต้องไปให้ถึงเส้นชัยนั้น

ต่อให้เวลาหยุดเดินและนิ่งไป

ต่อให้เส้นทางไกลเกินจะวิ่งไป

จะไม่สนใจต้องไปให้ถึง

ฝันอันยิ่งใหญ่ท่องขึ้นใจฉัน

ความพ่ายแพ้นั้น ไม่ใช่ฉันหรอก

กัดฟันวิ่งต่อต้องไม่ยอมแพ้

พอมันจบแล้ว ฉันต้องพอใจ

เหนื่อยกายเพียงใด (เหนื่อยกายเพียงใด)

แต่หากใจเรานั้นไม่ยอม

จะไม่เป็นสอง ไม่เป็นรองผู้ใด

ต่อให้เวลาหยุดเดินและนิ่งไป

ต่อให้เส้นทางไกลเกินจะวิ่งไป

จะไม่สนใจต้องไปให้ถึงเส้นชัยนั้น

ต่อให้เวลาหยุดเดินและนิ่งไป

ต่อให้เส้นทางไกลเกินจะวิ่งไป

จะไม่สนใจต้องไปให้ถึง

ต่อให้เวลาหยุดเดินและนิ่งไป

ต่อให้เส้นทางไกลเกินจะวิ่งไป

จะไม่สนใจต้องไปให้ถึงเส้นชัยนั้น

ต่อให้เวลาหยุดเดินและนิ่งไป