Aigaio

Μικρή με βάζαν ποιήματα να πω με την ποδιά

μα εγώ με τα χτυπήματα που είχα στην καρδιά

με τον εχθρό τα λέω

Πολλοί με κατακτήσανε δεν είσαι μόνο εσύ

Το σώμα μου αποκτήσανε κι είδαν θαλασσί

το πρώτο Εγώ το Αιγαίο

Μια κορδέλα περασμένη τριγύρω απ' τον ώμο μου λοξά

Σ' ένα βράχο ανεβασμένη πατρίδα ο νους μου φώναξα

Μέρα νύχτα αγκαλιασμένοι

γυναίκα σου η δάφνη φοίνικα

του Θεόφιλου δοσμένη

στο λάδι αυτού του πίνακα

Αχ ψυχή μου εσύ γοργόνα

αν ζει τι ρωτούσες, γέλαγα

Πιασ' του πεύκου μια βελόνα

να παίξει ο δίσκος πέλαγα

Εγώ δεν έχω μέγα ανάστημα

μα από το Αλφα ως το Ωμέγα

προσκυνώ το διάστημα

Μεταποιώ το θα σε θάλασσα

κι απ' τ' αλμυρό πιο τολμηρό

το πρώτο Εγώ το Αιγαίο

Χαίρε ω χαίρε ανδρειωμένη

πατρίδα σε τέφρα φοίνικα

του Θεόφιλου δοσμένη

στο λάδι αυτού του πίνακα

Μαρμαρένια μου Αφροδίτη

στο αχ μας κανένας, ψέματα

Ποιο νησί ρουφά απ'τη μύτη

αφρούς κυμμάτων κι αίματα